Online Üye
Online Ziyaretçi
Bir toplumun ayakta kalmasını sağlayan en güçlü çimento paradan, yasalarla belirlenmiş kurallardan ya da teknolojiden çok daha derindedir: Sevgi. Sevgi, sadece romantik bir duygu değil; bir arada yaşama iradesini besleyen en temel etik değerdir.
Peki, sevgi bir toplumdan ve onun en küçük birimi olan aileden çekilirse ne olur? Gelin, bu sessiz ama yıkıcı süreci birlikte inceleyelim.
Aile, bir bireyin dünyayı tanıdığı ilk laboratuvardır. Sevginin olmadığı bir evde, çocuklar dünyayı "tehlikeli" veya "ilgisiz" bir yer olarak kodlar.
Ailede başlayan sevgisizlik, dalga dalga topluma yayılır. Sevgiyle büyümeyen bireyler, toplumsal empati kurma yeteneğini kaybederler.
Sevginin boşalttığı alanı genellikle maddi hırslar doldurur. Bir ailede sevgi eksikse, bireyler bu boşluğu lüks eşyalarla, aşırı tüketimle veya statü arayışıyla kapatmaya çalışır. Ancak bu, geçici bir tatminden öteye gidemez ve toplumun manevi derinliğini yok eder.
"Bir toplumun kalbi sevgidir. Eğer o kalp durursa, vücudun geri kalanı ne kadar sağlıklı görünürse görünsün, aslında ölüdür."
Toplumun ve ailenin yeniden inşası, binaları yenilemekten değil, gönülleri kazanmaktan geçer. Birbirini dinleyen, anlayan ve yargılamadan kabul eden bireylerin olduğu bir dünya, en güçlü ekonomik sistemden daha dayanıklıdır.
Geleceği kurtarmak istiyorsak, işe çocuklarımıza ve birbirimize ayırdığımız zamanı, "sevgiyle" nitelikli hale getirerek başlamalıyız.