Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Sohbet Online Üyeler
(0 oy)

Gölge Gölge Söyle Bana

   Yaşayarak öğrenen insanları severim. Bunlardan biri de benim. Hem de en âlâsı! Dünyası kendinden büyük hayatları vardır onların. Hayallerini büyüten sabrı, mutluluklarını büyüten umutları, sevgilerini büyüten ruhları vardır. Onların dediğime bakmayın. Bu biraz da ben’lerin demek aslında. Lakin kibarca ve tevazuyla bu tanım yerinde olacaktır. Yerinde demişken, onların olumsuz taraflarını da görmek lazım. Çünkü onlar da farkındalar artık. Mesela her şey hareket halindedir, yerinde duran ne mantığı ne duyguları ne de davranışlarıdır. İşte “dünyası kendinden büyük” dediğim nokta da tam olarak budur. Döner durur; hep ilerler kimi zaman hızlanır kimi zamansa yavaşlar. Fakat gerisingeriye dönemez onlar. Onların yaşadığı bir ilişki düşünelim. Başlamakla hissedilen o tatlı heyecan ardından gelen hüsranlı ayrılık sonra ise yapayalnızlık taşıyan geri dönüşlerle oluşturulan bir kısır döngü… Burada bile eskiye döndüklerini düşünmezler. Çünkü her geri dönüşte bir şey öğrenirler; kendilerini! Versiyonlarını, duygularını en çok da dengeyi! Alma-verme, sevme-sevilme, yaşam-ölüm dengesini. Aynı işi farklı sonuç bekleyerek yapmak kulağa ahmakça gelebilir. Ama asıl mesele değişim içindeki bir kozanın büyüdüğünü görebilmektir. Onların gözünden. Yani kendilerinin pencerelerinden… Dolayısıyla sonucunun da farklı yollar açacağını bilerek cesaretle ilerlerler. Nedeni şudur; bir saniyeleri bir saniyelerine tutmadığında bu onları dengesiz biri yapmaz! Çünkü dünya hiç aynı kalmadan döner, onlar da ayak uydururlar. Zamanın kıymetini en çok onlar bilir. Çünkü zaman geri alınmaz ve daha önce bahsini geçirdiğim üzere onlar ne geri gidebilirler ne geri durabilirler. Kendini bilmek derya denizken onlar, suda ilerleyebilirken asla yüzeyde bekleyemezler. Belki bir çocukluk travması görülme isteğini tetikler. Belki bir ergenlik karmaşası yalnızlıktan korkar. Belki bir yetişkinlik olgunluğu sorumluluktan kaçar. 
   Her ne olursa olsun insan dediğimiz “onlar” ayna yerine gölgeyi tercih ederler. Çünkü bilirler; ışığın kırılmasını değil ışığın vurmasını isterler. Tenlerine değenin kırık bir kalp yerine vurucu bir yürek olması gibi… 

Tuğsel Karakırık 💫 
Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)
  • Yorumlar 0
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com

Gölge Gölge Söyle Bana

Tuğsel Karakırık Tuğsel Karakırık