Gölge ile sevinç Üzerine Bir Deneme

Ýnsanýn kendi gölgesiyle karþýlaþmasý, çoðu zaman ürkütücü bir deneyimdir. Karanlýk yanlarýmýzý görmek istemeyiz; onlarý saklar, üzerini örter, yokmuþ gibi davranýrýz. Oysa gölge, yokluk deðil, varlýðýmýzýn sessiz tanýðýdýr. Gölge ile sevinç, iþte bu karþýlaþmadan doðar. Karanlýkla kavga etmeyi býraktýðýmýzda, onunla barýþtýðýmýzda, içimizde beklenmedik bir sevinç filizlenir. Bu sevinç, parlak bir ýþýk gibi deðildir; daha çok kalbin derinliklerinde yanan küçük bir kandil gibidir. Gölgelerle dost olunca, ýþýðýn anlamý da deðiþir: artýk sadece aydýnlýk deðil, ayný zamanda kabul ve þefkat demektir.

Gölge ile sevinç bize þunu öðretir: Ýnsan, kendi eksikliðiyle barýþtýðýnda baþkasýnýn varlýðýný daha çok sevebilir. Kendi karanlýðýný kabul eden, baþkasýnýn ýþýðýný kýskanmaz; tam tersine, onunla birlikte parlamanýn yolunu bulur. Belki de insanca yaþamak, gölgelerimizi sevinçle taþýmaktan ibarettir. Çünkü gölgeyi reddeden, aslýnda kendini reddeder. Gölge sevinç ise, kendini kabul edenin armaðanýdýr. Her insanýn içinde bir karanlýk vardýr. Bu karanlýk, nefsin gölgesidir. Onu inkâr eden, aslýnda kendini inkâr eder. Onu kabul eden ise, kendi hakikatine yaklaþýr.

Gölge ile sevinç, iþte bu kabulün hediyesidir. Nefsin gölgesini tanýyýnca, orada gizlenmiþ bir sevinç buluruz. Çünkü gölge, ýþýðýn yokluðu deðil; ýþýðýn varlýðýnýn kanýtýdýr. Gölgeyi sevinçle taþýmak, ýþýða daha çok yaklaþmaktýr. Tasavvuf bize der ki: “Kendi karanlýðýný bilmeyen, kendi nurunu da bilemez.” Gölge ile sevinç, bu bilginin insanca adý olabilir. Hem acýyý hem huzuru ayný anda taþýmak, insan olmanýn yükü ve armaðanýdýr. Belki de hakikat, gölgelerle barýþtýðýmýzda açýlýr. Çünkü gölgeyi reddeden, ýþýðý da eksik görür. Gölge sevinç ise, hem gölgeyi hem ýþýðý ayný kalpte taþýmaktýr, vesselam.

Mehmet Aluç