Ana Yasa

Her düş’ ün saltanatı ayrı güzel hele ki içine düşülesi ne varsa ve işte şair, yüreği ile ahkâm kesen.

Sözcükler istifli heybemde, dile gelmesi

Gereken mutlak ve mutluluk dolu tamlamalar

Herkesin de kolayca anlamayacağı

Ne de olsa:

Yüreği ile b/akmalı insan

Sadece tek kişiye duyulan aşk da değildir hani,

Sevginin ihbarı.

Çengi düğünde

Sazlar çığırtkan

Ve bir köşede ağlayan çocuklar

Ve de analar:

Hele ki yok mu o rüzgâr?

Seyyah sözcükler yeri geldi mi isyankâr

Nöbete duran gece ve şair

Efkârı çoktan yolcu etmiş

Kıyıldıkça içi insanın

Ve işte Rabbine teslim etmiş neyi var neyi yoksa

Alametifarikası hayatın…

Duygular alabildiğine yüksek ve içten

Ön sözü varsa yoksa

İnanç ve Haktan yana

Kalibresi kayıp bir minval

Kimi zaman hayatın şakası

Ama şaka değil ki yaşamak:

Hele ki yalayıp yutmuşken sevgiyi ve ana-yasayı

Elbet anaç

Elbet anadan babadan yadigâr.

Öğretiler başı gözü üstüne

Ne yasın muadili ne yaşın

Bazense firarda şair

Aşkla kıyama durduğu kadar

Tebessüm ehli bir zamir:

Kimi ise zalim ve kindar

Çocukluk dünde kaldı

Ve işte akıl çoğaldıkça

Ve işte insan yas ve yaş ve de acı aldıkça:

Gel gör ki sonlanması an meselesi

Yeter ki içinde büyüsün iyiliğin ve sevginin ağacı,

Yaşken eğilen

Ama hiçbir zaman insan karşısında eğilmeyen…

Kimine göre ana-yasa

Kimine göre baba-yasa

Savdığı kadar başından

Ve işte sadık kaldığı kadar

Önce Rabbine sonra kendine

Kim tutar ki esen rüzgârı?

Kim bilir neyin derdi tasasında bunca insan

Kelamın özü sözün de

Bir giz değil asla bir iz sürülesi

Mağdur ve mazlumun da tetikleyicisi…

Şairinse tek silahı elbet

Kalemin iddiası

Öncelikle tetikte olan sevginin güncesi

En çok da sevebilirken hak edeni

Hak edenden de önce Rabbini…