Çocuk kalmayý becermiþ bir yetiþkin: ne öznesi yitik ne de elleri terli…

Aþkýn hulasasý deðirmende aðarmadý elbet yitenlerin ne saçý ne yasý

Özlem bir tefrika hem þahsýna münhasýr olmalý insan

Kýyýlsa da içi

Derli toplu olmalý dýþý

Ah, be zalim hayat zanlarýn esiri olsa ne ki mazlumun ta kendisi?

Ya da âlimler gibi arþýnlarken hayat yolunu

Çetrefilli iþkencelere maruz kaldýðýmýn tam da ertesi

Terk etti diyarý yüreðimi

En çokla en azýn kapýþtýðý

Bir zaman tünelinde saklý yüreðin nazý niyazý

Ama artýk yok iþte:

Anne sesi anne sevgisi

Çeken sadece o idi üstelik dinmez nazýmýn esintisi

Bir çan eðrisinde salýnan ruhum:

Çocuk kalmanýn artýk yok çýkar yolu

Uydum da yok uydurmadýðým kadar

Kandýrmadýðýma þahit iken Yaratan ve melekler

Bir Allah’ýn kulundan da yok fayda

Ne esiriyim nefsin ne de eseri

Defansýn o dimdik kalesi

Kalem elbet sefil yüreðin ihtiþamlý neferi

Bir gün bir ay bir yýl

Aþýlasý yollar yürekse kâmil anladýðýndan fazlasý

Nasýl da adamý yorar

Artýk anlatmakla mükellef olmasam da

Bir müddet daha eseceðim umudun

Rüzgârlý tepesinde

Ayan beyan süregelen

Soldan sap saðda engellen

Dipçiði ruhun

Zalimin nifak sokan kötü tohumu

Elbet açýk alným açýk da olacaktýr yolum

Ne derviþim ne sýradan ne de sýra dýþý

Þahsýna münhasýr bir yangýnda adeta gözlerim çakmak taþý

Ar bildim edep bildim asalet bildim

Yaþamaksa insan olmanýn meali

Ne yorgunum

Ne de yutkunduðum

Elbet deðil haram lokma:

Ben anamýn, babamýn kýzýyým

Öðretiler ve nice anlatý

Hüzün olsa bile zaman zaman yüreðin dillenen feryadý

Arzým ve talebim

Ve iþte ortak noktasýnda ruhumun kesiþtiði

Bir çan eðrisi

Nasýl ki makbulüm saklý Rabbin katýnda

Ve bir anda açan çiçeðin poleni kaçtý mý da ruhuma

Özüm

Yoktur özrüm

Yanlýþým da yok yalaným hiç

Hiçliðin deðil var olmanýn biçilmiþ kaftaný

Surlar

Serler

Yoktur da sýrlar

Kalp kemale erdiði kadar

Bazense iblis ve eþrafý köpek gibi hýrlar

Dönüp de bakmam ki yüzüne

Yolun aydýnlýk: kýymaz Rabbim, O’nu en çok sevene

Kýyan kýysýn kýrýlan deðil artýk

Ne kalbim ne mýsralarým

Kýrmadýðým kadar dostun kalbini

Elbet yýkmadýðým kadar da Kâbe’nin asil mabedini

Bir imgeden çýktýðým yolda

Aþkla erdiðim hidayet uðruna

Göðün tefi

Yerküredeki zemheri

Anamýn yiten tatlý dili

Nasýl ki hala küpe kulaðýma

Ar bildim edep bildim hayatý

Debelenen kâfirin kabul olmayacaktýr elbet muradý

Bir gönyem var ki,

Kalemin erbabý

Bir de künyem babadan yadigâr

Aþkla

Umutla eþelediðim toprak dahi firarda

Daha da çok yol var önümde

Öykündüðüm sadece sevgidir Allah katýnda

Benzemediðim kadar da bir Allah’ýn kuluna:

Ne yastayým ne firarda

Acýmý gömdüðüm kadar derine

Akýldýr sirayet eden

Kimine göre ne çok zafiyet reva görülen

Afiyettedir ruhum

Aþkýn közünde ansýzýn da vurulduðum

Ne de olsa sevmeyi öðrendim ben biricik yuvamda

Edepli ebedi mýsralarý bir bir dizerim de kale duvarlarýna

Kalem ise müebbet yediðim bitimsiz sevda

Göz görmeyince gönül öyle bir görür ki

Yeter ki insan þerh düþsün umuda ve doðruya…