Beyin Fýrtýnasýna Devamke

Soru: Soru: Düþünsenize, yeni doðmuþ bir bebeðe bakan herkes inanýlmaz bir mucize diye düþünmeden edemez. Ancak, en son ne zaman bir yetiþkine bakýp ayný þeyi düþünebilir miyiz?

A –Akýlla bir yetiþkine bakýp “mucize” demeyi unutmuþ gibiyiz. Çünkü yetiþkinin zihni, yanlýþla doðrunun birbirine karýþtýðý dünyalýk düþüncelerle dolmuþtur. Onu ikna etmek zordur; her köþe baþýnda bir ses, bir fikir, bir çýkar onu kendi tarafýna çekmeye çalýþýr. Bu yüzden yetiþkinin saf mucizesini görmek, neredeyse imkânsýzdýr.

B – “Böyle gelmiþ böyle gider” deriz çoðu zaman. Dünyayý düzeltmek birey olarak zor görünür. Ýçimizdeki burukluk, bir taþ gibi boðazýmýza oturur. Yutkunuruz, ama yutkunmak çözüm deðildir; sadece sessiz bir kabulleniþtir. Yetiþkinin mucizesini görememek, iþte bu sessiz kabulleniþin bir parçasýdýr.

C –Cavidan cumbada oturur, sevgilisinin dönmeyiþini zamana baðlar. Zamanla kavga eder, yaralarýný kanatýr. Acýyý mucizeye dönüþtürmeye çalýþýr; çünkü ancak bu aðrý ona dayanma gücü verir. Cemile’nin kahkahasý ise bir tokat gibi çarpar: “Sen acý çekerken o sefa sürüyor.” Ýþte yetiþkinin mucizesi burada kaybolur; acý, mucizeyi örter.

D –Düþünelim bazý sorular insana saçma gelir. Bu daðda çýð altýnda kalmaya benzer: nefesin kesilir, çýkýþ yolu yoktur. Yetiþkinin mucizesini aramak da böyledir; çýðýn altýnda nefes aramak gibi beyhude bir çaba.

E –Elif, diyete baþlamadan önce son bir kez lahmacun, kebap, döner ve tatlýlarýn peþine düþer. “Yarýn mucizevî bir deðiþim olacak” diye düþünür. Ama bugünün mucizesi, sofradaki çeþitliliktir. Yetiþkinin mucizesi belki de iþte budur: küçük bir sofrada büyük bir sevinç bulmak.

F –Fýrýndan yayýlan ekmek kokusu mahalleyi sarar. Elif koþarak gider, sýcak ekmeðe tereyaðý sürer. O an, mucizeyi yeniden hatýrlar: yetiþkinin mucizesi, bazen bir lokma ekmekte gizlidir.

G – Gül bahçesinde sabahýn ilk ýþýklarýyla açan bir gonca, kimse fark etmese de mucizedir. Yetiþkinin mucizesi de böyledir: sessizce çalýþýr, sabah iþe gider, akþam eve döner. Kimse “ne büyük mucize” demez, ama aslýnda hayatýn devam etmesi onun görünmez mucizesidir.

H – Her yetiþkin, çocukken kurduðu hayallerin bir kýsmýný kaybeder. Ama bazen bir bakýþta, bir tebessümde, bir sabýrda o kaybolmuþ hayallerin izi yeniden belirir. Ýþte o an, yetiþkine bakýp “mucize” diyebiliriz. Çünkü mucize, hayalin küllerinden doðan hakikattir.

I – Ilýk bir rüzgâr gibi, yetiþkinin mucizesi dýþarýda deðil içeridedir. Çocuk mucizesi gözle görünür; doðum, nefes, ilk gülüþ. Yetiþkinin mucizesi ise görünmez: affetmek, sabretmek, yeniden sevmek. Ýçsel yolculuðun her adýmý, mucizenin sessiz yankýsýdýr.

Ý – Ýnsan, büyüdükçe mucizeyi dýþarýda arar: gökyüzünde, teknolojide, mucizevî olaylarda. Oysa mucize, insanýn kendisindedir. Bir yetiþkinin hâlâ umut edebilmesi, hâlâ sevebilmesi, hâlâ yanýlmasýna raðmen yeniden ayaða kalkabilmesi… Ýþte bu, en büyük mucizedir, vesselam.

Mehmet Aluç