Online Üye
Online Ziyaretçi
ÇOK DEĞERLİ RASAY ÜSTADIN, ‘’SON
NOKTA’’ ŞİİRİNE YAZDIĞIM NAZİRE…
Hangi rengin mürşidisin, söyle?
Renklere asılı ruhun hep mi mücadele
verir, böyle?
Aşikâr aşinalığım dünden
sözcüklerimse ince iplikten
Ama kopmaz hiç biri
O kadar sağlam ve bağlı ki birbirine.
Mevsimlerden niyaz, can dostum
Aşka sunduğumuz o bitimsiz naz
Yaren ve yâdım ve bitimsiz sevdam
Kıblemdeyim ben
Doğduğumdan beri de sapmadım yolumdan
Sapan kullanmayı dahi bilmem
Ama en çok sapla samanı birbirinden
Ayırmayanlarıdır ansızın içime doğan:
Öfke desen, değil:
Saman alevi.
Hüzün, desen o da değil:
Sevginin ve imanın kudreti
Rabbimin İnşallah tasdik ettiği
Göğün müridi imişsin dün gördüm
Kanatlarındaki alev bir anda mı
söndü?
Serpilen umudun izi
Sarmalında bunca gizin
Aşka eren bir derviş misali:
Gel gör ki ben insanım…
Haz etmezler çoğu zaman
Dinmez ki coşkum niyazım.
Gel gör ki içime de gömdüğümdür yasım
ve yâdım
Aşkla yaşarım
Şiir olup çiçek gibi açarım
Ne de olsa ben doğuştan çiçeğim
Solmaya da yok niyetim
Sevi dalı
Aşkın ambarı
Sözcüklerin bağlanmadığı kadar
basireti
Şerh düşülesi bir iklim ki:
Dinmek bilmez de yüreğimin seli
Ne elkızıyım ne da yabancı
Yosun tutan mısralar değildir
hükmedene duacı
Varsa yoksa her güne bir şiiri
Dikmeliyim;
Kendimce
Kendimi sevdiğim kadar
Daha bile çok sevmişken seni
Yangınım söndü mü sanırsın?
Bak sen de büyüttün o kıvılcımı:
Çekilir miydi sahi nazın niyazın?
Ya, benim derdim aşanlar Ummanı
Sökün eden güne b/aktım da
Aklın da yolu bir madem
Dostluğun yüzü suyu hürmetine
Sevap bilmişken sevmeyi
Şiarım…
Umut sevgi ve inancımdır.
Şairim ya da değil kimine göre:
İyi de ben koca ömrü şiir bilip de
içime çekmedim mi?
Ömür biter dinmez hayallerim
Gerçek olduğum kadar gerçekçiyim
Algım ve beynim ve simyacı ruhum
Aşktır eşkâlim
Anlamazdan gelirler senin gibi
Sırça köşküm Rabbin Dergâhı
Aşkın da sonsuz lütfu
Sevgiyi sevebilmeyi öğreten mademki
annem ve Rabbimdi
Giden gidiyor, be dostum
Hulasası hüznün ama sen yanımda
yoksun.
Başın erdiyse göğe uğurlar ola
Anladım ki: herkes kendi yoluna
Ama seni hala sevmekteyim
Kırık kalbimi zaten kim umursar ki
Ama bilen de bilir beni
En başta Mevla’m hele ki
İnsan bildikten ve sevdikten sonra en
çok da kendini