Şiir Olmayı Seviyorum Gel de Sevme

Ah be, dünden yadigâr sevgili:

Ana yüreği gibi çarpışan duygularla sevdim seveli

Varlığın mıdır beni mutlandıran yoksa sebepler midir

Sebep aramadan sevdiğim de asla değil yalan…

Metruk hecelerde örülü şiirleri seviyorum ben

Şiir olmayı seviyorum çünkü:

Gel de sevme, dediğimden beri

Ve işte külyutmaz kalemimin mabedi

Hünkârıyım sevginin bazen nazın bazen tutulan dilin

Hünkârıyım da evrenin

Hem emir büyük yerden

Sevgiyle açan bir çiçeğim madem

Solmayacağım kadar da emin elbet Allah kerim

Gönlün kubbesinde bazen sonlanan günün her hecesinde

Aşkla kıyama durduğumun ertesi ömrü hibe ettiğim

Aşkın kalesi ve kalemimle aralıksız da nöbetteyim

Bilumum duygular misal

Başlamakla iştigal,

Mademki başladığım her iştir hasbihal

Ettiğim kalemin de radarına takılı bir inhisar

Mevsimin muadili olabilirim

Ya da şehrin künyesinde iz sürerim

İstanbul ile hasbihal ettiğim

Koca ömrün sayısız güftesi

Pişekâr sevinçlerim belki de milenyumun Külkedisi

Hem soyut hem somut bir kare

Alanı ve yüzölçümü sevgiyle eşleşen

Dokuduğum hecelerden de firar eden

Gaipten gelen bir bilmece adeta

Elbet kalemin izini sürdüğüm

Yazarken de severken de şükür kimseden izin almadığım

Aşikâr

Belki de israftır bu ruhun gölgesinde dahi

İyi de sevmek değil mi ki sevap…

Hüznü uyuttum da geldim

Sözcükleri yıkadım kuruttum da geldim

Gönlün rotası zaten aşikâr şaşkın

Muadilim filan da yok madem

Nasıl ki her insan

Biricik ve şahsına münhasır

Şiir diktim aşk biçtim

Ektim ekeli de duyguları imgelerin tek/elinde

Filan da değilim artık

Ön sözü olmasın varsın ömrün

Son söz de söylenmedi madem

Ne kibir ne yafta ne yeis

Olduğum gibi göründüğüm

Göründüğüm iken de ördüğüm binlerce şiir

Acının dahi bala dönüştüğü, keder

Dahi sonlanabilirken umudun seyrinde

O halde

Varsın dibi tutsun imgelerin

Sarmalında evrenin

Aşktır şiarı kalemin

Ne övgü ne övgü

Gel gör ki insan da kendini bilmeli

Azadesi günün

Şair nasıl ki duygu denizine gömülü

Bir şiirden hallice

Soluduğum kadar tüm renkleri de içime çektiğimden dahi öte

Ütüsüz bir ömrü

Olmadığım kadar da süklüm püklüm

Aşkla ihya edilesi bir cürüm işlemeye mademki mahkûm

O halde yazıyorum, seviyorum diye asın beni

Askıda ekmek misali

Sallandırdığınız darağacı değil

Dar görüşlü insanlardan belli belki de devenin hörgücü

Künyem

Göğsüm

İsmime de ihanet etmediğim

Rüzgârın hızına eşlik eden

Bir yaprak misali gel gör ki dalımdan da kopmadım henüz

Kopmayacağım da

Yıllansam bile bu şiirlerde ve duygularda

İstediğiniz kadar da sevmeyin beni

Oysaki nasıl da aşikar sizi kolaylıkla sevebildiğim…