Online Üye
Online Ziyaretçi
Adını anınca içimde bir kapı açılıyor,
Karanlık odalardan ışığa çıkan bir yol gibi.
Benim bütün yorgunluğum,
Bütün suskunluğum senin sesine muhtaç kalıyor.
Bir çocuk gibi bekliyorum,
Bir anne gibi özlüyorum,
Bir dost gibi çağırıyorum
Ama sen yoksun.
Her gün biraz daha eksiliyorum,
Her sabah biraz daha kırılıyorum.
Gözlerim bir haber arıyor,
Kulaklarım bir ses bekliyor,
Ama hiçbir şey gelmiyor senden.
İçimde büyüyen boşluk,
Bir sofrada eksik kalan ekmek gibi,
Bir evde yanmayan ocak gibi.
Ne kadar saklamaya çalışsam da
Herkes görüyor içimdeki
yarayı.
Dünya dönüyor,
İnsanlar gülüyor,
Çocuklar oynuyor,
Ama ben duruyorum.
Çünkü sen yoksun.
Bir gün geleceğini umuyorum,
Bir gün kapımı çalacağını,
Bir gün bana yeniden hayat vereceğini.
O gün için yaşıyorum,
O gün için nefes alıyorum.
Ve biliyorum,
Sen gelince bütün suskunluk bitecek,
Bütün yaralar kapanacak,
Bütün geceler aydınlanacak.
Ben sana hâlâ inanıyorum.
Bütün öfkem,
Bütün kırgınlığım,
Aslında sana olan sevgimin ağırlığı
Ve ben hâlâ seni bekliyorum.
Mehmet Aluç
Yazarın
Önceki Yazısı