Ýnsan neden en sýkýntýlý anlarýnda hep kaleme sarýlýr ki? Mutlu bir þiir yok mudur mesela? Ya da sevinçli bir öykü? Elbette vardýr. Peki hayatýmýzda ne kadar yeri vardýr?

    Bu gece þurdan burdan deðil gerçekleri düpedüz bir þekilde konuþmak istiyorum. Tabii bu biraz edebilikten kaçacak. Olsun. Yakaladýðýmýz yer sanat olsun.

    Ruhumuz huzurla beslenir, bunda hemfikiriz. Sanat da huzur verir; bunu ancak ince ruhlu bizler biliriz. Fakat sanatýn verdiði huzuru sevgi gibi deðil de aþk gibi hissederiz. Coþkuludur. Her yeni bir þey yarattýðýnda ayaðýný yerden keser. Sonra o yaratým baþkalarýnýn sesi olduðunda ayaðýna kýrmýzý kurdele baðlar kader ve seni kanatlandýrýr. Kanatlarýna özenen de olur gaganla dalga geçen de. Hatta artýk o kurdeleyi taktýktan sonra seni posta güvercini ilan eden de. Aþk gibidir iþte. Git gellerle doludur. Bir kitap hazýrlýðýndaysan günlerce yazýna bakmadýðýn olur. Gözünü kaçýrmadan saatlerini verdiðin anlar da. Aþk gibidir dediðim o ki; kaostan beslenir. Olay örgün, heyecaný verip dramatikleþtirip merak uyandýrmalýdýr. Ya benim aþk tanýmým yanlýþtýr bilemem ama günün sonunda eserinin içeriði ne olursa olsun “Yazar bu kadar ne yaþadý acaba?” sorusuyla karþý karþýya kaldýðýnda bil ki doðru yoldasýn. Daha doðrusu doðru gökyüzünde uçuyorsun. Gökyüzü birdir aslýnda ve herkesindir yazarýn dediði gibi. Ama gökyüzünü herkes göremez ki…

    Ýster tüylü mürekkebin sürekli türler oluþtursun istersen de kýlýný kýpýrdatmadan içini dök; ne yaparsan yap seni anlayacak birini arama. Ayný gökyüzünde ayný güzergahta uçmadýnýz. Belki o gökyüzünü daha görmedi belki sen gökyüzüne bu kadar anlam yükledin.

    Diyeceðim o ki kendin için yaþa. Ýçini paylaþtýðýn her anýný sanatla yoðururken hamurun kabarmasýný bekleyip düþünmek yerine her þey kendi halinde hazýr olduðunda ekmeði fýrýna at. Çünkü gökyüzündeki kanatlý tüm kuþlar hayatlarýný deðiþtirebilecek o bir kelimeye yani bir kýrýntýya muhtaç.

Tuðsel K.