Gökyüzüne benzetiyorum seni, 
Her gün güzelliðine hayran kalýyorum, 
Ama bir türlü ulaþamýyorum, 
Masmavi bir uzaklýk var aramýzda, 
Bir o kadar yakýn, bir o kadar uzak. 

Gözlerini koyuyorum yýldýzlar yerine, 
Seni koyuyorum güneþin yerine, 
Sanki bir gezegenim, çekiyorsun beni kendine, 
Yaklaþtýkça biraz daha kayboluyorum içinde. 

Adýný her gece bulutlara yazýyorum, 
Rüzgâr siliyor, yine de vazgeçemiyorum, 
Belki ulaþamayacaðým sana hiçbir zaman, 
Lakin senden yine vazgeçemiyorum. 

Düþlerimde bir kuþ oluyorum, 
Senin engin ufkunda kanatlarýmý çýrpýyorum, 
Her kanat çýrpýþýmda sana daha da yaklaþýyorum, 
Tekrar senin güzelliðinle büyülenip yitip gidiyorum. 

Belki hiç deðmeyecek ellerim senin ufkuna, 
Yine de ben her zaman bakarým bir çocuk gibi semaya, 
Ulaþamasam bile adýn kalýr dualarýmda, 
Ben yine devam edeceðim içinde sen olan þiirler yazmaya, 
Sen gökyüzüm olarak kal yeter hayatýmda.