Geceden Firar Eden Gülüşü Mehtabın

Düşlerin yankısında ses oldum göz oldum

Sağır kulakların aldatısında sözcüklerden ördüm saçlarını kaderin

İhya edilesi yürek ikliminden arda kalan

O son teselli vücut bulan

Yalnızlığın ana kıtalarında feryat figan mevsim

Bir tambur ki sesi ayyuka çıkan

Göğün neferi kuşlar da öldüler ya ansızın

Yere çöreklenen bir delik devasa ruhunda saklı gerçeklerin

Beti benzi atmış cihanın

Sükûn dileyen yalnızlığın tanrısı mısralardan

Ve de ezelden beri saklı ölümün

Faturası yüksek rakımlı bir gerçek

Ölü bedenlerin yakasında değil asla yankılanan

Bir hayalin gücü

Geceden firar eden gülüşü mehtabın

O, bile suskun ve giydi karanlığı

Yıldızların çeperinde suretler

Sudan sebeplerle ölümü dillendirin

Yetmedi gerçek kılan sahtekâr yüzler

Issız ve sıra dışı bir zaman

Islak göğün pervazında saklı samandan

Balyalar

Defalarca dalya diyen ölüm kâğıdı israfın

Had safhası

İsyanın yankısı

Delik deşik yeryüzü

Sınandığımız kadar kollarımızı sıvayıp

Kazdığımız çukurlar acele ile kazılan mezarlar

Bir cümbüş ki dünde kalan

Ve cereyan eden hüzün ve isyan

Allah katında saklı şükür ki gerçekler

Ve o rüzgâr

Saçı başı dağıtan keder

İstifli bedenler ve ihanet eden Tanrıya

İzni yoktu oysaki Azrail’in

Ansızın gelip de canını aldığı masum insanlar

Hedef tahtasında vurucu bir sallantı

Kaç bayt bilinmez acılar

Kaç şiddetinde ölümün yakından esen feryadı

Bir cehalet sınadığı insanlar

Bir eziyet bir anda çöken binalar ve depresif

Sözcüklerden arda kalan bir nida

Alnının akıyla yaşayanların ansızın vedası

Masum çağrılar ve çırpınışlar

Zanların zamlı tarifesi yakaran sesi masumiyetin

Hüsranın tepe noktası sakladığı kadar yalnızlığın

İsyanına şerh düşen bir g/iz ki

Beyhude gülüşlerin bir anda solduğu

Berhudar ol, yerküre

Cafcaflı coğrafyalarda durduk yere sen yel niyetine

Yol oldu bu mezarlar

Yarenlik etti hicazlar

O yaşam ki nutku dahi tutuldu insanlığın

Nüktedan ve sıra dışı bir teselliden medet uman

Hangimiz ki bahtiyar?

Ve dünden tembihli

Akacak kan nasıl ki

Durmaz damarda

Ve işte damardan şarkılar dahi aldı nasibini

Bir hengâme ki koşulsuz

Bir eziyet ki ölümcül

Bir rivayetmiş meğer yaşamak keyfini süremediği kadar

İnsanların soluk tenine yağan kar

Gecenin indinde saatler de sustu ansızın

Çöreklenmişken hüzün binaların temeline

Yakışır olmalı mıydı sahi na’şı sözcüklerin

Kaderin çizgisine atılmış binlerce çentik

Birden başlayıp da insanlar ölmeye

Ulaşılası Nirvana

Kayıtsız ruhların kayıtlı bedenlerine eşlik eden kader

Bir içimlik addedilmişti oysa gecede takılı gözler

Önü alınmaz bir hızla

İblisse hazla

Dokunurken yaraya

Yaması büyüyen bir rüzgâr adeta

İçine ters esen ve sönen gülüşler

Efkârın da bam teline basılı bir atlas

Ve işte kayboldu vadiler, ovalar, köyler ve şehirler

Ansızın yakalanan insanlar ölüme

Yüce Yaratan yeter ki sunsun sabır