Uykum Kaçtı Aforizmaları Iı

Uykum Kaçtı Aforizmaları — II

Gecenin defterine iki cümle not düşürüldü.

Kazanda, masum çocukların kanları pişirildi. 

Hınca hınç! 

İki cümleydi: 

Mürekkebi koyu, imzası silik.

Birileri konuştu, birileri sustu.

Sustukça büyüyen, 

Söz değil vicdandı. 

Uykum kaçtı.

Bir sessizlik indi şehrin omzuna.

Adı konmamış bir yas gibi durdu.

Küçük ayakkabılar bekledi kapı önünde. 

Beklemek, en ağır kelime oldu.

Uykum kaçtı.

Haritalar masanın üstünde duruyordu.

Çizgiler cetvelle, 

Acılar serbest elle çekilmişti.

Sınırlar ince, gözyaşları kalındı.

Bir annenin duası hiçbir sınıra sığmadı.

Uykum kaçtı.

Gök, çocukların adını fısıldadı.

Rüzgâr, oyuncaklarını nazikçe okşadı.

Hiç büyümeyecek gülüşler kaldı geride.

Zaman, saygıyla yavaşladı.

Uykum kaçtı.

Kalabalık meydanlarda yüksek sesler dolaştı.

Söz, gölgesini kaybetmiş bir kuleye benziyordu.

Gürültü arttıkça anlam inceldi. 

İncelen şey, barışın sabrıydı.

Uykum kaçtı.

Bir çocuk, oyuncağını saklamak için göğsünü kullandı.

Gök gürledi, yere sessizlik düştü.

Korku hızlıydı, merhamet yavaş.

Yavaş olanın izini sürmek istedim.

Uykum kaçtı.

Bir anne, kalbini avuçlarında taşıdı.

Gözleri konuştu, dili sustu.

Sözler eksik, merhamet tamdı.

Dua, yönünü kaybetmedi.

Uykum kaçtı.

Karanlık, kendini meşru ilan etti bu çağda.

Işık ise izin kâğıdı aramadı.

Görmek isteyen göz, küçük bir kıvılcımı buldu.

Kıvılcım, sabırla büyüyen bir barıştı.

Uykum kaçtı.

Dünya, kısa bir an için durdu sanki.

Vicdan, kalabalıktan ayrılıp öne çıktı.

Adalet, ince bir çizgide yürüdü.

İnce olanın gücü derin çıktı.

Uykum kaçtı.

Bir masa kuruldu, ekmek bölünmedi.

Paylaşılmayan lokma büyüdü, boğaza dizildi.

Adalet, kapıyı çaldı; içeri alınmadı.

Kapı beklemekten yoruldu.

Uykum kaçtı.

Mazlumun ahı göğe emanet edildi.

Emanet ağırdı, umut sabırlı.

Sabır, karanlığı incitmeden aştı.

Işık, yolunu sessizce buldu.

Uykum kaçtı.

Diller çoğaldı, kalpler tek cümleyi aradı.

İncitmeden doğruyu söylemek zor geldi.

Zor olanın kıymeti geç anlaşıldı.

Geç anlaşılan şey, insanlığın özüydü.

Uykum kaçtı.

Barış, yumuşak bir sesle çağrıldı.

Kırılan kalpler birbirine yer açtı.

İnsan, insana eğildi.

İyilik, adını yeniden söyledi.

Uykum kaçtı.

Göğe bakanlar aynı rengi gördü.

Yeryüzü başka başka hikâyeler anlattı.

Hikâyeler çatıştı, gök susmadı.

Susmayan, mazlumun duasıydı.

Uykum kaçtı.

Bir gün, taşlar yerlerinden oynar dediler.

Ah, ağırdır; ama yerini bilir.

Ağır olan gecikir, kaybolmaz.

Geç de olsa hakikatin adımı duyulur. 

Uykum kaçtı.

Sabahın eşiğinde ince bir karar verildi.

Savaş, yorulmayı öğrendi.

Barış, sabrı öğretmeye devam etti.

İnsan, insana eğildi ve yer açtı.

Uykum kaçtı.

Sabahın eşiğinde bir söz kaldı:

Çocukların hatırası, dünyanın öğretmeni.

Unutmak küçültür, hatırlamak büyütür.

Büyümek, incitmemeyi öğrenmektir.

Uykum kaçtı.

-1 Mart 2026