Yıkılan Dünya
Üniversitenin ilk günleri…
Şehir yabancı, yollar yabancı, insanlar yabancıydı. Ama onun içinde tuhaf bir heyecan vardı. Yeni bir hayat başlıyordu.
Ayşe yurtta kalıyordu. Küçük bir oda, iki yatak, bir masa… Ama hayalleri o odadan çok daha büyüktü. Günler geçtikçe üniversiteye, kampüse, kalabalığa alışmaya başladı.
Bir gün okulun bahçesinde onu gördü.
Elinde kitap, yüzünde sakin bir gülümseme vardı. Adı Emre’ydi. Tanışmaları çok sıradan olmuştu ama sohbetleri hiç bitmek bilmiyordu. Günler geçtikçe konuşmaları uzadı, yürüyüşler başladı, kahveler içildi.
Ayşe bir akşam yurttaki arkadaşına şöyle dedi:
“Sanırım hayatımın aşkını burada buldum.”
Kalbi ilk defa bu kadar hızlı atıyordu. Emre’nin yanında kendini güvende hissediyordu. Gelecek planları kurmaya bile başlamıştı.
Bir süre sonra Ayşe yurttan çıkıp eve taşınmak istedi. Daha özgür, daha sakin bir hayat hayal ediyordu. Tam bu sırada Emre’nin bir arkadaşıyla tanıştı.
Adam Ayşe’ye uzun uzun baktı. Sanki söylemek istediği bir şey vardı ama söyleyemiyordu.
Bir gün cesaretini toplayıp dedi ki:
“Ben sana bir şey söylemek zorundayım… Ama üzülmeni istemem.”
Ayşe şaşırdı.
“Nedir?” dedi.
Adam biraz durdu ve yavaşça söyledi:
“Emre… evli.”
Ayşe bir an güldü.
“Olur mu öyle şey?” dedi. “Sen yanlış biliyorsun.”
Hemen Emre’ye sordu.
Emre hiç düşünmeden cevap verdi:
“Saçmalık. Bana iftira atıyorlar.”
Ayşe ona inanmak istedi. Kalbi inanmak istiyordu. Çünkü sevdiği insanın böyle bir şey yapabileceğini düşünmek bile istemiyordu.
Ama günler geçtikçe içinde bir şüphe büyümeye başladı.
Bir akşam oturdu ve araştırmaya başladı. Sosyal medya, eski fotoğraflar, tanıdıklar…
Ve sonunda gerçeği buldu.
Bir fotoğraf…
Emre, yanında bir kadın ve küçük bir çocuk.
Altında yazan bir cümle:
“Mutlu ailem.”
O an Ayşe’nin elleri titremeye başladı.
Kalbi sanki göğsünden düşecek gibiydi. Odaya bir sessizlik çöktü. Sanki bütün dünya bir anda durmuştu.
“Demek… gerçekmiş…” diye fısıldadı.
O gün Ayşe’nin dünyası başına yıkıldı.
Sevdiğini sandığı adam aslında başkasının hayatıydı. Kurduğu bütün hayaller bir anda dağıldı.
O gece uzun süre pencerenin önünde oturdu. Şehrin ışıkları yanıyordu ama onun içi karanlıktı.
Ve ilk defa şunu anladı:
Bazen insan kalbiyle değil, gerçeği görerek sevmeyi öğrenmek zorundaydı.
Ama o gece…
Ayşe sadece susmayı öğrendi.
(
Yıkılan Dünya başlıklı yazı
Melek (petunyam) tarafından
7.03.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
