Bilemedim İşte İnsanların Şiir Sevmediğini

Uleması sevginin…

Olsam ne ki?

Piri mi bilginin?

Güldürmeyin beni ki:

Benim tek mevkii bildiğimdi

İnsanlığın servetine konmaksa

Yüreğimi sunduğum altın tepside

Gel gör ki, mirim:

Tepsiyi kaptılar altındandı ne de olsa

Yürekse yerlerde

Razıydım ah bir de ayaklar altında ezilmediyse keşke

Keşke

Diyorlar ki: sabret

Sürmenaj olmuş her bir bellek

Gel gör ki:

Nasıl da ahkâm keserler

Üst bellek tıklım tıklım ama parayla

Bense servet bildim duyguları

Bir de biriktirdiklerimi:

Alt belleğin taşsa da hacmi

Ekledim bu sefer Rabbe yönelttiklerimi

Ama insanlara

Alaya alındığımı ise görmezden geldim

Yanıldığıma nasıl da kani:

Evet, yanılmıştım

Defalarca da anılmış

Kulaklarımdı çınlayan

Bense tansiyondan sandım.

Rengim beyaz ve pembe

Utanç nedir bilirim.

Ruhum aydınlık

Yürekse kordan

Kör gözlerle yaşamışken ta ezelden

Görsem de göreceğimi

Hükmettim bilmediğimi

Duysam da duyacağımı

Üstelemedim ne de olsa tüm suçu bulmuştum kendimde

Şimdilerde elimde İngiliz anahtarı

Konuşurken de onunla yabancı dilde

Yerleşik halk ve yerlisi cihanın

Biriktirmiş olsam ne ki yüreğimde?

Bir de çekiç

Ah, bir de o balta

Bakınız:

Sapı kaldı elimde

Baltaya sap olamadığım ne ki?

Vurmuşken de baltayı taşa

Baltalandığım yetmedi

İyi de ben ne ağaçtım ne de tomruk

Gerçi köküm derinde…

Ama insanlık idi servetim

Ve görünen o ki:

Kaybettim, mirim

Ki kendimi kaybetmemek adına

Şahsına münhasır bildiğim kimliğimi korumak

Beylik olmadığı kadar cümlelerim

Bilemedim işte insanların şiir sevmediğini

Oysaki sevmedikleri bendim

Ne de olsa:

Ben şiirdim, mirim

Hep de şiir kalmaya azimli niyetli