Geldim Oðlum

Bazý kayýplar, zamanla küçülmez; aksine, içimizde daha da derin bir yer edinir. Bu öykü, bir vapurun iskeleye yanaþmasýný, bir annenin eve dönüþünü, bir çocuðun ise hiç bitmeyen bekleyiþini anlatýyor. Aslýnda hepsi bir beklenti… Çünkü hayatýmýzda öyle insanlar vardýr ki, gittiklerinde arkalarýnda sadece boþ bir sandalye, sessiz bir masa ya da eksik bir koku býrakmazlar; bütün bir dünyayý eksik býrakýrlar.

Annemin kokusu, benim için o eksikti. Yýllar boyunca Eminönü iskelesinde her akþam altýya beþ kala oturup ayný vapuru beklememin sebebi de buydu. Vapurun motor sesi, halatlarýn gýcýrtýsý, dalgalarýn þýpýrtýsý hep aynýydý; ama o tanýdýk, sýcak, güven veren koku bir türlü gelmiyordu. O koku olmadan hiçbir þey tam olmuyordu. Ne Ýstanbul’un kalabalýðý, ne denizin tuzu, ne de geçen yýllar…

Bu öykü, aslýnda hepimizin içinde taþýdýðý o küçük çocuða dair. Hâlâ bir yerlerde, yaðmur altýnda simit yiyerek annesini bekleyen, üþüyen ama vazgeçmeyen o çocuða. Bazý yaralar kapanmaz; sadece alýþýrýz varlýðýna. Bazý özlemler ise hiç bitmez; sadece onunla yaþamayý öðreniriz.

Belki de en insancýl halimiz, tam da bu bekleyiþtir.

Vapur yanaþsa da yanaþmasa da… Biz hâlâ oradayýzdýr.

Vapur, o akþam da her zamanki gibi iskeleye yanaþmamýþtý. Ya da belki yanaþmýþtý da, ben mi görememiþtim? Belki de gözlerim o kadar yorulmuþtu ki, denizin üstündeki o gri silueti, yýllardýr her akþam ayný saatte beklediðim o tanýdýk gölgeyi, artýk seçemez olmuþtum. Ama hayýr. Eksik olan, kokusuydu. O eski, tuzlu, paslý, biraz da mazotlu vapur kokusu… O olmadan hiçbir þey tam deðildi.

Her akþam altýya beþ kala, Eminönü’nde, ayný bankýn ayný köþesine otururdum. Elimde yarým bir simit, cebimde bir avuç leblebi, kalbimde ise yýllardýr taþýdýðým o aðýr boþluk. Vapurun yanaþmasýný beklerdim. Motorlarýn homurtusunu, halatlarýn gýcýrtýsýný, iskelenin tahtalarýnýn iniltisini… Ve o kokuyu. O kokuyu alýnca, içimdeki bir þeyler yerine otururdu sanki. Sanki biri “geldim” derdi kulaðýma, sessizce, sadece benim duyabileceðim bir sesle.

O koku, annemindi.

1978’de, ben on bir yaþýndayken, annem her akþam bu vapurla eve dönerdi. Kadýköy’den. Hastanede temizlikçiydi. Elleri her zaman kýrmýzý ve çatlak olurdu, ama gülümsemesi öyle sýcaktý ki, o elleri tuttuðumda acýyý unuturdum. Vapur iskeleye yanaþtýðýnda, önce o kokuyu duyardým. Mazot, deniz, yorgunluk, sabun ve biraz da onun kendine has lavanta kolonyasý karýþýmý… Sonra kalabalýðýn içinden onu görürdüm. Baþörtüsü hafif kaymýþ, çantasý omzunda, adýmlarý yavaþ ama kararlý. Beni görünce yüzü aydýnlanýrdý. “Oðlum!” derdi uzaktan, sesi vapur düdüðünden bile baskýn çýkardý.

O akþam da öyle olmuþtu. 12 Ekim 1978. Yaðmur yaðýyordu. Vapur geç kalmýþtý. Ben ýslanmýþ simidimi yiyordum, üþüyordum ama bekliyordum. Sonunda yanaþtý. Ama o inmedi. Kalabalýk aktý, insanlar geçti, vapur boþaldý… Annem yoktu.

“Oðlum!” diye seslenirdi. Sesini vapur düdüðünden bile baskýn çýkarýrdý. Koþardým ona. O da bana doðru iki adým atardý. Elleri hâlâ nemli ve kýrmýzý olurdu ama sýcacýktý. Beni kucakladýðýnda o koku her yanýmý kaplardý. Lavanta, deniz, mazot, yorgunluk ve annelik… Hepsi bir aradaydý. “Üþüdün mü?” diye sorardý önce. Saçlarýmý okþar, simidimin yarýsýný alýrdý elinden. “Hadi eve gidelim, sana mercimek çorbasý yapayým.”

Bazen vapur çok kalabalýk olurdu. Annem ayakta gelirdi. O zaman iskeleye indiðinde biraz sendeleyerek yürürdü. Ben hemen koluna girerdim. “Dayan anne” derdim. O da gülerdi: “Dayanýrým oðlum, sen varsýn ya.”12 Ekim 1978’de de aynýydý her þey. Yaðmur yaðýyordu. Ben ýslanmýþ simidimi yiyordum. Vapur geç kalmýþtý. Sonunda yanaþtý. Motor sesi ayný, halatlarýn gýcýrtýsý ayný… Ama o koku yoktu. Kalabalýk aktý, insanlar geçti, vapur boþaldý… Annem yoktu.

Sonra öðrendim. Hastanede merdivenlerden düþmüþ. Kalbi dayanamamýþ. “Ani kalp krizi” demiþler. Ben o gün, iskelede, o vapurun kokusunu son kez duyduðumu bilmiyordum. Çünkü o vapur, annemi getirmemiþti. O vapur, annemi sonsuza kadar alýkoymuþtu.

Yýllar geçti. Ben büyüdüm, evlendim, boþandým, çocuklarým oldu, onlar da büyüdü. Ama her akþam altýya beþ kala, hâlâ ayný banktayým. Artýk saçlarým beyaz, dizlerim aðrýyor, simitleri zor çiðniyorum. Yine de bekliyorum. Çünkü o koku bir gün dönecek diye. Çünkü annem bir gün inecek o vapurdan, “Oðlum!” diye seslenecek, ellerini uzatacak, ben de o kýrmýzý çatlak elleri tutacaðým ve “Geldin mi anne?” diyeceðim.

Bugün de bekliyordum iþte. Vapur göründü uzaktan. Yavaþ yavaþ yaklaþýyordu. Motor sesi ayný, halatlarýn sesi ayný… Ama o koku yoktu. Hiç yoktu. Deniz kokuyordu, mazot kokuyordu, pas kokuyordu ama annemin kokusu yoktu. O özel karýþým, o sýcak, o güven veren, o “her þey yolunda” dedirten koku… Eksikti.

Vapur iskeleye yanaþtý. Tam da yanaþtý. Halatlar baðlandý, kapýlar açýldý, insanlar indi. Ben kalktým, titreyen bacaklarýmla iskeleye yaklaþtým. Gözlerimle kalabalýðý taradým. Hiçbir yerde o baþörtüsü, o yavaþ adýmlar, o aydýnlýk gülümseme yoktu.

Bir an, yaþlý bir kadýn geçti yanýmdan. Omzunda eski bir çanta, adýmlarý yorgun. Bir saniye kadar göz göze geldik. Gözleri annemin gözlerine benziyordu. Ama deðildi. O da geçti gitti.

Vapur kalktý. Arkasýnda sadece dalgalar ve o eksik koku kaldý.

Oturduðum banka geri döndüm. Simidimi býraktým. Leblebileri cebime koydum. Gözyaþlarým usulca aktý, kimse görmedi. Çünkü burada, Eminönü iskelesinde, herkes kendi vapurunu bekler. Kimisi sevgilisini, kimisi çocuðunu, kimisi geçmiþini… Ben ise annemi beklerim. Her akþam.

Belki yarýn gelir, diye düþündüm. Belki yarýn o kokuyla dolar hava. Belki yarýn vapur yanaþýr ve o iner. Belki yarýn “Oðlum!” der yine.

Ya da belki ben mi bilemiyorum… Belki vapur çoktan yanaþtý da, ben mi göremiyorum artýk. Belki annem çoktan indi de, ben mi fark etmiyorum. Belki o koku hâlâ etrafta, sadece burnum artýk o kadar keskin deðil.

O akþam, vapur annemi getirmemiþti. O akþam, vapur annemi sonsuza kadar alýkoymuþtu.

Yýllar geçti. Ben büyüdüm, evlendim, boþandým, çocuklarým oldu, onlar da büyüdü. Ama her akþam altýya beþ kala hâlâ ayný banktayým. Artýk saçlarým beyaz, dizlerim aðrýyor, simitleri zor çiðniyorum. Yine de bekliyorum. Çünkü o koku bir gün dönecek diye. Çünkü annem bir gün inecek o vapurdan, “Oðlum!” diye seslenecek, ellerini uzatacak ve ben o kýrmýzý, çatlak ama sýcacýk elleri tutacaðým.

Bugün de bekliyordum iþte. Vapur göründü uzaktan. Yavaþ yavaþ yaklaþýyordu. Motor sesi ayný, halatlarýn sesi ayný… Ama o koku yoktu. Hiç yoktu.

Vapur iskeleye yanaþtý. Tam da yanaþtý. Ama annem yine inmedi.

Ve ben, hâlâ orada, o eksik kokuyu bekliyorum.

Ama içimde bir yer, hâlâ on bir yaþýndaki o ýslak çocuk. Hâlâ simit yiyor, hâlâ üþüyor, hâlâ bekliyor.

Ve o eksik koku, her akþam, kalbimin en derin yerinde bir delik açýyor.

Bir gün, belki gerçekten bir gün, o delik kapanacak. O koku dolacak içime. Annem gelecek. Ellerini tutacaðým. “Geldin mi anne?” diyeceðim.

O da gülümseyecek.

“Geldim oðlum. Artýk bekleme.”

O güne kadar, ben burada olacaðým. Ayný bankta. Ayný saatte.

Vapur yanaþsa da yanaþmasa da…

Çünkü bazý bekleyiþler, vapurlardan daha büyük oluyor.

Bazý kokular ise, hiç kaybolmuyor. Sadece biz, onlarý bulmayý unutuyoruz bazen, vesselam.

Mehmet Aluç