Bir sabah uyandım…
Tam da içimin en karanlık olduğu anda,
Sanki dünya sessizce beni bekliyormuş gibi
Perde aralığından süzüldü ışık.
Umutsuzluk omuzlarıma çökmüştü oysa,
Gece, içimde uzun uzun konuşmuştu benimle.
Ama sabah…
Hiçbir şey olmamış gibi doğmuştu yeniden.
Güneş, inatla yüzüme değdi,
“Bitmedi” dedi sanki, “henüz bitmedi…”
Kuşlar, hiç tanımadığım bir neşeyle
Gökyüzüne notalar bıraktı.
Ben susuyordum,
Onlar anlatıyordu hayatı.
Ben kırılmıştım,
Onlar yeniden kuruyordu sabahı.
Bir an durdum, dinledim…
Belki de her şey sandığım kadar ağır değildi.
Belki de umut,
Tam vazgeçecekken kapımı çalıyordu.
Ve o sabah anladım;
En karanlık yerden bile
Bir ışık sızar insanın içine,
Yeter ki gözlerini tamamen kapatma.
(
Umudun Geldiği An başlıklı yazı
Melek (petunyam) tarafından
15.04.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
