Şeytannın Ölümü Ve Dabbetül Arz

   Allah, Adem’i yaratıp meleklere secde etmelerini emredince, Şeytan kibirlendi ben ateşten insan çamurdan yaratıldı, ben ondan daha üstünüm. Şeytan kibirlenip secde etmedi.

 Hicr Suresi 34-35: (Allah) buyurdu:

“Çık oradan! Artık sen kovuldun. Ve şüphesiz kıyamet gününe kadar lanet senin üzerinedir.”

Şeytan, Allah’tan mühlet istemiş ve Allah da ona belli bir zamana kadar izin vermiştir. Hicr Suresi 36-38: “Rabbim! Öyleyse insanların diriltileceği güne kadar bana mühlet ver.”

 (Allah) buyurdu: “Sen, bilinen vaktin gününe kadar mühlet verilenlerdensin.”

  Evet, Şeytanın amacı nasıl gerçekleşecekti ?

 “Senin doğru yolunun üzerinde oturacağım. Önlerinden, arkalarından, sağlarından, sollarından onlara sokulacağım. Çoğunu şükredenlerden bulamayacaksın.”(A’râf Suresi, 16-17)

   İnsanlık kıyamete kadar şeytanın vesveselerine maruz kalacaktı. İmtihanın bir yönü, insanın şeytanın çağrısına karşı Allah’a yönelmesidir. Şeytan’ın etkisi zorlayıcı değil, aldatıcı ve vesvese vericidir. Allah insanı zorla saptırmaz, şeytan da zorla yoldan çıkaramaz. Sonunda her şey sonsuz hayatı solumak isteyen insanın iradesinde şekilleniyordu.

  Deccal,Yecüc ve Mücüc kavminden insanlık kurtulmuş, Hz. İsa(A.s) ve Müslümanlar kırk yıl insanlık tarihinde yaşanabilecek en güzel günleri yaşamışlar, kurtun kuzuyla kardeşliğini görmüşlerdi.

   Hz. İsa(A.s.) vefat etmiş, peygamber efendimizin yanındaki yerine defnedilmişti. Yıllar geçtikçe insanlar maalesef her yönüyle bozulmaya başlamıştı.

   İnsanların bozulmalarına karşılık nasıl bir uyarı gelecekti? Yüce Allah’ın emriyle; Dünya’da yine, enteresan bir canlının topraktan çıkıp insanlarla konuştuğunu tüm insanlık duydu. Her tarafı tüylerle kaplı bu canlı kimdi? Bir elinde Hz. Musa’nın asası, diğer elinde Hz. Süleyman’ nın mührü olduğu söyleniyordu.

   Kıyametin yaklaşmasıyla birlikte yerden çıkan bir canlının insanlarla konuşacağını bildiren ayete uyan bu varlık, Allah’ın ayetlerine inanmayanlara bir uyarı olarak gönderilmişti.

    Dabbe kelimesi, Arapçada "yiten, yürüyen canlı" anlamına gelir. Kur’an’da doğrudan bu varlık Neml Suresi 82. ayette şöyle geçmektedir: "Söz başlarına geldiği zaman, onlara yerden bir dabbe çıkarırız. O da, insanların ayetlerimize kesin bir iman getirmemiş olduklarını onlara söyler."

   Dabbetü’l-Arz çıkmıştı.

   Peygamber efendimizin bizlere yardım etmek amacıyla bildirdiği hadisinden, "Kıyamet alametleri olarak üç şey ortaya çıkmadıkça kıyamet kopmaz: Güneşin batıdan doğması, Deccal’in çıkması ve Dabbetü’l-Arz’ın ortaya çıkması." (Tirmizî, Fiten 21; Sahih kabul edilmiştir.)

“Ortaya çıkış itibariyle kıyamet(in büyük) alametlerinin ilki, Güneş’in battığı yerden doğması ve kuşluk vakti insanlara Dabbetü’l-Arz’ın çıkmasıdır. Bunlardan hangisi önce çıkarsa, diğeri de hemen onun peşinde ve yakındır.” (Müslim, Fiten, 118; Ebû Dâvûd, Melâhim, 12)

   Dünya, Dabbetü’l-Arz’ın ortaya çıkışı ve güneşin batıdan doğmasıyla bambaşka bir döneme girmişti. İnsanlar ve şeytan, hüzün denizlerinde boğulmuş; umutlarını yitirmişti. Artık tövbe kapısı kapanmıştı.

   Dabbetü’l-Arz, daha önce görülmemiş bir hızla yeryüzünü dolaşıyor, insanlara zarar vermiyor; onların kalplerindeki gerçek düşünceleri bir casusun gizli bilgileri bildiği gibi biliyor ve bunları açığa çıkarıyordu.

   Elindeki asa ile dokunduğu kişilerin alınlarında “mü’min”, mühürle dokunduğu kişilerin alınlarında ise “kafir” yazısı beliriyordu. Artık kim mü’min, kim kâfir olduğu açıkça bilinmekteydi. İnsanlar birbirlerine sadece “ey mü’min” ya da “ey kâfir” diye hitap eder olmuştu.

    Bu sırada şeytan, kendisine tanınan sürenin sona erdiğini anlamıştı. İçindeki derin yangını dindirebilmek için denizlere, okyanuslara sürükleniyor; ama bunun boş bir çaba olduğunu da çok iyi biliyordu. Sonunda Antakya’da bir mağaraya çekilip secdeye kapanmış, pişmanlık ve korkuyla ağlamaya başlamıştı. Tam o esnada, Dabbetü’l-Arz mağaranın içinde belirdi. Şeytana yönelerek şöyle dedi:

 -Ey melûn! Tövbe kapısı kapandı. Rabbimiz tarafından sana tanınan süre sona erdi. Allah’ın emriyle artık sonun geldi ve Dabbetü’l-Arz, o anda şeytanı yok etti.

En doğrusunu Allah bilir.