İki Farklı Dalga

19 Eylül 1985 Meksika

    Mario on yaşındaydı ve annesiyle yalnız yaşıyordu. O sabah her zamanki gibi okula gitmek için hazırlanıyordu. Gömleğinin düğmelerini iliklerken birden cam hafifçe titredi. Önce önemsemedi. Yakınlardan geçen ağır bir kamyonun neden olduğunu düşünürken pencere çerçevesi gıcırdamaya başladı. Duvardaki saat sallanıyor. Altındaki zemin dalgalanıyordu. “Anne” diye korkuyla bağırdı. Annesi koşarak mutfaktan geldi.

- Deprem oluyor ! şiddetlenmeden inelim dedi. 

  Üç katlı apartmanın birinci katında oturuyorlardı. Hemen kendilerini dışarı attılar. Meksiko City’nin kenar mahallerinin birinde yaşıyorlardı. Bulundukları yerde yapıların çoğunluğu az katlıydı. Bazı binalar hasar görmüş olsa da insanlar büyük ölçüde dışarı çıkabilmişlerdi. İnsanlarda korku ve panik hakimdi. Güçlü sarsıntı 3 dakikaya yakın sürmüştü. Mario annesinin elinden sıkıca tutmuş, insanların toplandığı boş alana gittiler.

   Saatler geçtikçe şehirden gelen haberler yayılmaya başladı. Şehir merkezinde birçok bina göçmüştü. Kimse evlere girmek istemiyordu. Evlere girenlerde alelacale yastık yorgan alıp hemen çıkıyordu. Komşuları Mario ve annesine de bir yastık ve battaniye vermişti.

  Radyo haberlerinden alınan bilgilere göre ; Yerel saatle 7.17 sıralarında Meksika’nın Pasifik kıyıları açıklarında çok büyük bir deprem meydana gelmiş yaklaşık 8,1 Mw büyüklüğündeydi. İnsanlar korku içinde yakınlarından haber almaya çalışıyor, radyolar sürekli yeni bilgiler veriyordu.

Bir Hafta sonra;

   Mario yerde bulduğu gazeteyi annesine okuyordu. Depremin merkez üssü Meksiko City’nin yaklaşık 350 km batısında Pasifik okyanusu açıklarındaydı. Deprem, Cocos Levhasının Kuzey Amerika Levhasının altına dalması sonucu meydana gelmişti. Depremin merkezinin uzakta olmasına rağmen kent merkezini bu kadar etkilemesinin nedeni kentin eski göl tabanı üzerine kurulmasından kaynaklanıyordu. Yumuşak zemin deprem dalgalarını büyütmüş, özellikle orta yükseklikteki binaları şiddetle sallamıştı. En ağır hasarı, 6 ila 15 katlı binalar görmüştü. Uzmanlar deprem dalgalarının baskın titreşim periyodu ile bu yapıların doğal titreşim periyodunun birbirine yakın olduğundan bir salıncağı doğru ritimle itmek gibi sallanmaları büyüdü ve rezonans olayına takılarak göçtüklerini söylemişlerdi. Gazeteki rakamlar Mario’nun içini ürpertti. Ölü sayısının onbini aşabileceği yazılıydı. Aslında depremden 36 saat sonra 7,5 Mw büyüklüğündeki artçı, hasar gören yapıların tamamen göçmesine neden olduğunu ve birinci depremin uzun sürme nedenin ise fay hattında iki kırılma yaşamasından kaynaklandığı yazılıydı. Mario gazeteyi yavaşça kapattı ve çadırın önünde oturan insanlara baktı. Kimi sessizce ağlıyor, kimi kayıpları için dua ediyordu. O gece annesine daha sıkıı sarıldı.

1986 Yazı, yer Mexico City;

  Aylar geçmesine rağmen depremin açtığı yaralar kapanmamıştı. Şehir merkezinde bazı boş arsalar, yıkılan binaların sessiz hatırası olarak duruyordu. Mario okula dönmüş, annesi yeniden çalışmaya başlamıştı. Hayat yavaş yavaş normale dönüyordu ama hiç kimse 19 Eylül sabahını unutmamıştı.

  1986 yazı geldiğinde Meksika başka bir heyecan yaşamaya başladı. Dünya kupası başlıyordu. Depremden sonra turnuvanın başka ülkeye verileceğini düşünenler olmuştu. Fakat stadyumlar onarılmış, hazırlıklar tamamlanmıştı.

  Dünya Kupası maçları başlamıştı. Mario ve arkadaşları heyecanla maç günleri evlerde toplanarak televizyondan izliyorlardı. Mario’nun futbol tutkusunu bilen annesi aylar boyunca para biriktirerek aldığı iki final biletini ona vererek sürpriz yapmıştı.

29 Haziran 1986 Maç Günü;

  Annesi Mario’nun omzuna dokundu ve bugün farklı bir gün olacak dedi. Mario, bir yıl önce deprem sırasında korkuyla fırladığı sokaklardan geçerek annesiyle birlikte otobüse bindi. Saatler sonra dev stadyum Estadio Azteca’nın önüne geldiklerinde Mario’nun nefesi kesildi. İçeri girdiklerinde tribünler insan seliyle doluydu. Meksikalılar, Arjantinliler ve Almanlar yan yana oturuyordu. Bayraklar dalgalanıyor, davullar çalıyor, şarkılar söyleniyordu. Mario daha önce bu kadar insanı bir arada görmemişti. Bir süre sonra tribünlerin bir köşesinde insanlar ayağa kalmaya başladı. Sonra yanındaki sıra sonra başka sıra derken stadyumu dolaşan dev bir hareket oluştu. Koskoca stadyum canlı bir okyanusa dönüşmüştü. Meksika Dalgası. Mario büyülenmiş gibi izliyordu. Mario gözlerini kapattı. Depremde zeminin dalgalanması aklına geldi. Ama o dalga korkuydu şimdi ise önünde yükselen bu dalga bambaşkaydı. Bu dalga insanların birlikte ayağa kalkma dalgasıydı. Mario’nun gözleri doldu.

Maç Başladı;

  Sahada efsane Diego Maradona ve arkadaşları mücadele ediyor, tribünlerde on binlerce insan heyecandan yerinde duramıyordu.

İlk 45 Dakika

23.Dakika Arjantin serbest vuruş kazandı. Ceza sahasına yapılan ortada savunmacı Jose Luis Brown kafayı vurdu ve top ağlara gitti: 1-0 Arjantin. 

İlk yarının kalan bölümünde Almanya baskı kurmaya çalıştı ancak net fırsatlar bulamadı. Devre Arjantin'in 1-0 üstünlüğüyle sona erdi. 

İkinci 45 Dakika

56.Dakika: Arjantin hızlı çıktı. Jorge Valdano savunmanın arkasına sarkıp golü attı: 2-0. Bu dakikada kupanın Arjantin'e gittiği düşünülüyordu. Ancak Almanya pes etmedi.

74.Dakika: Korner sonrası oluşan karambolde Karl-Heinz Rummenigge topu ağlara gönderdi: 2-1. 

81.Dakika: Bir başka duran topta bu kez Rudi Völler kafa vuruşuyla eşitliği sağladı: 2-2. 

Almanya'nın geri dönüşü tamamlanmıştı ve uzatmalar bekleniyordu.

84.Dakika: Tam bu sırada Maradona sahneye çıktı. Maç boyunca sıkı markaj altında olmasına rağmen savunma arkasına mükemmel bir pas gönderdi. Jorge Burruchaga kaleciyle karşı karşıya kaldı ve topu filelere bıraktı: 3-2 Arjantin. 

Kalan dakikalarda Almanya beraberlik bulamayınca hakemin son düdüğüyle Arjantin dünya şampiyonu oldu.

  Mario yıllar sonra finali hatırladığında depremden sonra yeniden umutla ayağa kalkabilen bir şehrin coşkusu gelecekti.