Beşinci Mevsim

Hangi fırtına getirdi beşinci mevsimi bize?

Kim düşürdü takvimden hakikatin rengini?

Saatler kör kırıldı zamanın ahengi,

ateş dilli yalan rüzgârı eserken. 

Dört mevsimden arta kalan ne varsa

seherde izsiz, şafağa açmayan,

eteğinde kar, yediveren bir gül,

gözünde kan…

İsimsiz bir mevsim ağlıyor şimdi.

Gül bahçeleri aynasız kaldı, aşksız

bülbül sustu, ay utandı, gök küstü.

Boşlukta yürüyen çığlıklar

artık geri dönmüyordu.

Aşksız çalan nağmeler unutulurken,

pembe rüzgardan giyinilen hayat,

dört mevsimden doğan sahte parıltı

lüküs hayat...

Cilalı beşinci mevsimdi.

Şeytanın yüzü her yerde görünürken,

bukalemun gibi değişen suretler…

Susuz dönen değirmenler gibi

karıncayı ezen haksızlık büyüyordu.

Fakirliği unuttuk varlıkla yürürken,

insan sesi gölgede kaldı.

Yüzler maskeli artık, aynasız.

Kış karsız, bahar çiçeksiz

yaz ortasında hazan

adı konmamış bir hüzün:

yalnızdık şimdi.

Yalancı kehkeşenlar göğe yıldız diye asıldı,

Şeytan kuşattı melek arafta kaldı.

Hangi dua yarım kaldı, kimbilir?

Varlık şımartırken ruhu unutan insan,

Ayağı yere bassa da kaybolan

ziyaret eden karabasan

kendi elleriyle kendini asan.

Ne dünya kalmıştı sanki,

ne de işliyordu zaman.

Sordum:

“Ey Hakikat, nereye gitti insan?”