Nüveyra

sen parlak bir kırmızısın

ıslak kaldırımlarda seksek oynayan

saçların rüzgârla gizli bir aşk yaşıyor

terütaze bir lale doğuyor orda aniden

hangi çağın yangınından düşüp geldin

küllerin hâlâ sıcak!

ateşe mahsus bir soluk bu sendeki

bu ne füsun bir felakettir

güzelliğinden şem-i şebistân damlıyor

ve akşamın çıraklığı

ve gözlerindeki ışığın öğleyle çarpışması

hangi yıldızın sunağında yıkandın

gözlerin hâlâ tepeleri yakıyor

gözlerine bakıyorum

yollar keder serasına uzanıyor

ve yollar kader hesabının küsuratına çıkıyor

hangi kapıyı çalsam sen açıyorsun

sanki her mevsim sende kalmış bahar

kahveyi senin gibi şekersiz içiyorlar

yağmuru senin gibi ıslanarak seviyorlar

geceyi benim gibi uykusuz bölüyorlar

faniye tabi bir şuur bu sendeki

çaylara müstakil bir dirim bu sendeki

hangi perdeyi kaldırsam sen bakıyorsun

nereye el atsam sen dokunuyorsun

fezanın en seheri ayaları yüzünde

salkım salkım kayıp sanılan hitap sende

sen dudakları yakut

bir turna sürüsüyle enginlere süzülen

göğün dövmeleri kirpik uçlarında

pencereleri içe doğru çoğalıyor

ve aşağıda bir şair gölgesini şiirle suluyor

mahrumiyetim bir saklambaç hengamesi

haydi nurunu çıkar huzura

ebem kuşaklarını ser sahneye

boşluk patladı/ bir uzlet parçalandı

bir karanlık uçurum yarıldı desinler

_boran