Miras Kalan Sessizlik

Bu satırların her biri sana dair,
Zamanın kalbinde bir ince sızı.
Gidişinle soldu göğün bütün yıldızları,
Sanki kainat giydi o simsiyah hırkayı.
Bir devir kapandı mahzun alnında,
Yarım kaldı hayatın o en mağrur şarkısı.

Hangi rüzgar getirir nefesinin kokusunu?
Hangi yağmur yıkar bu bitmez yokuşunu?
Sükûtun en derin kuyusuna düştü sesin,
Mermer sessizliği sardı o heybetli gölgeni.
Ruhumun ufkunda bir gurup vakti şimdi,
Gözlerimde dondu vuslatın o son demi.

Öyle bir hasret ki bu, tarifi imkansız,
Koca bir çınar devrildi, bahçeler kimsesiz.
Güneşin doğuşunda bile bir hüzün var artık,
Sanki yeryüzü seninle veda etti ışığa.
Yüreğimde kanayan o asil hatıranla,
Baş başa kaldım bu kör karanlıkta.

Adımların yankılanır hayalimdeki o sapa yollarda,
Eski bir kitabın sararmış yaprakları gibi.
Seninle soluduğumuz o eski sabahların,
Şimdi kokusu bile yabancı bu şehre.
Ah o güven veren, o sarsılmaz duruşun,
Kırık bir kanat gibi kaldı bende son bakışın.

Bu satırların her biri sana dair,
Ebedi bir vedanın bitmeyen yankısı.
Gittin ve bir mevsim eksildi ömrümden,
Her bahar biraz eksik, her çiçek biraz küs.
Huzur içinde uyu, ey kalbimin limanı,
Evladın hâlâ senin bıraktığın o kutsal izde.

Rahmetli babama yazdığım bir şiirdir.