Sessizliğin Yükü

Bir derdin varsa bu hayatla,

Ağır bir yorgunluk sarmışsa omuzlarını,

Kapalı bir kapı gibi duruyorsa önünde günler,

Söylemeden bilemez kimse içindeki tufanı.

Çünkü bu dünya, gürültülü bir pazar yeri,

Herkes kendi telaşında, kendi koşusunda,

Kimse dönüp bakmaz senin sessizliğine,

Sen susarsan, unutulur acın bu kargaşada.

Konuş, çünkü kelimeler birer nehir gibidir,

Akıp gider içindeki pası, kirli suyu,

Sesin yankılansın, sarsın etrafını,

Bırak da duysunlar ruhunun çığlığını.

O zaman bir bakmışsın, o ağır kapılar aralanmış,

Yükün hafiflemiş, omuzların özgürleşmiş,

Anlarsın ki yalnız değilsin bu yolculukta,

Ve hayat, sana bir kez daha gülümsemiş.