Miras

Siyahın ve beyazın o en çıplak yerinde,

İki yüz tek bir ömrün hikayesini fısıldar.

Biri rüzgarları göğüslemiş yılların yorgunluğuyla,

Biri o yorgunluğun ardında dimdik, yeni bir bahar.

Bakışlar ki mirastır, kandan kana devrolan,

Kelimesiz bir dille konuşur baba ve oğul.

Aynı çeliğin suyunda yıkanmış iki yürek;

Biri kök salmış çınar, diğeri göğe uzanan kol.

Zamanın unuttuğu o koyu karanlıkta,

Işık sadece sakalın akına ve genç gözlere vurur.

Yan yana değil, iç içe geçmiş iki dünya bu;

Biri diğerinin gölgesinde, mağrur ve sonsuz durur.