Gecikmiş İtiraf

Avuçlarımızda biriktirdiğimiz bunca gürültü,

Bunca kavga ve koşturma ne içindi?

Sonunda hepimiz aynı derin sessizliğe büründük;

Meğer bir ömür boyu, sadece gitmeyi öğrenmişiz.

Şimdi dur ve bak arkanda bıraktığın o büyük boşluğa:

Sırtında dünyayı taşıyanlar, bir avuç toprağa sığdı.

Yarını kurarken, bugünü tüketen insanoğlu;

Meğer öleceğini bilerek, hiç ölmeyecek gibi yaşayan tek canlıymış.