Alaz

Işıkların içinde sarhoşum.

Bu şehrin her köşesine

çocukluğun sinmiş.

Küçük bir oğlan koşturuyor.

Elmacık kemiğinde bir yara izi.

Şehrin her nefesinde

kıvır kıvır saçları uçuşuyor.

Sen, 

benimkilere dokunur gibi

okşuyorsun onları.

Gözlerindeki meraklı parıltı

dalga dalga

şehrin ışıklarına karışıyor.

Parktaki sönük lambanın altında

anlıyorum sonunda:

çoktan kayıp gitmiş

bir ihtimaldi o.

Alaz.

Ateşimizden doğan

doğmadan sönen.