Kuşanmak

Seni karanlığa sardım,

üzerine geceyi serdim.

Yıldız tozundan örülmüş düşlerini

yalnız o saklar.

Buluttan dokunmuş yatağını

yalnız o korur.

Dudaklarına öfkenin kızılını,

tenine nefretinin siyahını,

yüzüne acının izlerini geçirdim.

Beni affet, çocuk.

Ama en çok,

aynadaki bir çift gözü...

işte onları affet.