Hatırlayamadığımız Bir Ömrün Kıyısında

Ah sevgilim,

Sana ilk kez baktığımı söyledikleri güne hiç inanmadım.

Çünkü insan, bir yabancıyı görünce ürpermez böyle.

Bir çift göz, göğsünün en eski odalarının kapılarını açamaz.

Bir ses, unutulmuş bir yaranın yerini bilemez.

Ama ben seni gördüğümde,

sanki yüzyıllardır kapalı duran bir evin anahtarını bulmuş gibi oldum.

Ne zaman tanıştığımızı değil,

neden bu kadar geç kaldığımızı düşündüm.

Bazen aklıma geliyor.

Belki de bu hayat, aynı hikâyenin yalnızca son sayfalarından biridir.

Belki bir zamanlar,

adı şimdi hiçbir dilde yaşamayan bir şehirde,

sen başka bir yüz taşıyordun.

Ben başka bir isim.

Ve ben seni çok seviyorum derken, her seferinde başka lisanla söylüyordum.

Birbirimize bakınca yine aynı şeyi hissediyorduk.

Sonra dünya değişiyordu.

Denizler çekiliyordu kıyılardan.

Saraylar toza dönüşüyordu.

Takvimler yanıyordu.

Biz ölüyorduk.

Ama eksik kalan bir şey oluyordu daima.

Sanki kader,

cümlemizin sonuna noktayı koymayı unutuyordu.

Bu yüzden yeniden doğuyorduk.

Başka annelerin düşlerinde.

Başka sokakların gürültüsünde.

Başka çağların göğünde.

Ve birbirimizi yeniden arıyorduk.

Farkında olmadan.

Bir kalabalığın içinden geçerken sebepsizce dönüp bakışımız,

belki bin yıl önce yarım kalmış bir vedanın hatırasıydı.

İlk karşılaşmalarda duyulan o anlamsız yakınlık,

belki de unutulmuş mezarlarımızın aynı yağmur altında çürümesinden kalmıştı.

Kim bilir.

Belki bu yüzden bazı insanlar tanıdık gelir.

Çünkü ruh,

hafızasını kaybetse de özlemini kaybetmiyor.

Ben buna inanıyorum sevgilim.

Çünkü seni düşündüğümde,

yalnızca bugünü hatırlamıyorum.

Hatırlayamadığım şeyleri de özlüyorum.

Sanki içimde,

adı silinmiş binlerce hayatın enkazı var.

Ve her enkazın altında senin sesine benzeyen bir yankı duyuluyor.

Bazen gece yarıları,

uykunun en karanlık yerinde,

hiç yaşamadığım bir sokağı özlüyorum.

Hiç görmediğim bir pencerenin önünde duruyorum.

Tanımadığım bir adam dönüp bana gülümsüyor.

Yüzünü seçemiyorum.

Ama içimden bir ses,

işte yine o diyor.

İşte yine sen.

Belki bir zamanlar çöl kumlarının üstüne birlikte gölgemizi bıraktık.

Belki bir fırtınanın ortasında aynı gemiyle battık.

Belki bir savaşın dumanında birbirimizi kaybettik.

Belki de aynı gökyüzüne bakarak farklı şehirlerde öldük.

Bilmiyorum.

Ama şunu biliyorum.

Sana kavuştuğum her an,

bir buluşmadan çok bir hatırlayışa benziyor.

Sanki kalbim seni sevmeyi öğrenmiyor.

Sadece unutmayı bırakıyor.

Ve bazen korkuyorum sevgilim.

Ya yine ölürsek.

Ya zaman, bir kez daha bedenlerimizi birbirinden ayırırsa?

Sonra düşünüyorum.

Rüzgârın yönü değişebilir.

Dağlar çökebilir.

Denizler kuruyabilir.

İnsanlık kendi adını unutabilir.

Ama bir yıldızın ışığı, öldükten sonra bile yolculuğuna devam eder.

Belki aşk da böyledir.

Belki biz çoktan öldük, çoktan doğduk, çoktan kaybettik birbirimizi.

Ve hâlâ arıyoruz.

Bir çocuğun sebepsiz hüznünde.

Bir şarkının açıklayamadığı sızıda.

Bir yabancının gözlerinde aniden beliren tanıdıklıkta.

Belki şu an bile,

biz birbirimizi sevmiyoruz aslında.

Sadece binlerce yıldır süren bir özlemin izini takip ediyoruz.

Ve günün birinde,

son kez gözlerime baktığında,

içimdeki bütün hayatlar aynı anda ayağa kalkacak.

Unuttuğum bütün isimler geri dönecek.

Yıkılmış bütün şehirler yeniden kurulacak.

Ve ben sana diyeceğim ki,

Bak sevgilim,

demek bütün ömürler boyunca peşinden koştuğum şey sendin.

Sonra ölüm gelecek.

Ama telaş etmeyeceğim.

Çünkü artık biliyorum.

Toprak yalnızca bedeni saklıyor.

Aşkı değil.

Ve hangi çağın karanlığına düşersek düşelim,

hangi yüzle yeniden uyanırsak uyanalım,

hangi adı taşırsak taşıyalım,

bir gün,

kalabalığın içinden geçerken sebepsizce dönüp bakacağız.

Bir anlığına dünya susacak.

Kalbimiz eski bir kapının gıcırtısı gibi açılacak.

Ve hiçbir şey hatırlamadığımız hâlde,

ikimiz de aynı şeyi bileceğiz.

Biz bunu bu duyguyu daha önce yaşamıştık.