Memleket Şiirleri Olsun İsmi Bu Şiirinde

Şiir bıraktım kapınıza.

Ben bir ömürlük yangını harflere yatırırken, siz parmağınızın ucundaki cimriliği büyüttünüz.

Okudunuz mu, bilmiyorum.

Belki sadece geçtiniz üstünden, mezar taşına basıp geçen kalabalıklar gibi.

Çünkü bu çağın en büyük yoksulluğu ekmeksizlik değil, değer gördüğü hâlde değer vermemektir.

Bir beğeni, bir cümlelik yorum, bir selam kadar hafifti oysa.

Fakat bazı insanlar, alkışlayamadıkları güzelliklerin önünden sessizce kaçmayı seçer.

Kuyularına bakınca anladım.

Suyu değil, yankıyı seviyorlarmış.

Kendi seslerini duydukları sürece her şeyi sanat sanıyorlarmış.

Şiirlerim başka meydanlarda insanların kalbine çentik atarken, burada duvarlara asılmış yüzler gördüm.

Gözleri vardı, bakmıyordu.

Elleri vardı, dokunmuyordu.

Dilleri vardı, teşekkür etmeyi unutmuştu.

Ne tuhaf.

Bir emek karşısında susmayı asalet zannedenler var.

Oysa bazı sessizlikler zarafet değil, karakterin eksik bıraktığı cümledir.

Ben şiirimi yine bırakacağım.

Siz yine rakamları sayın.

Bir gün aynaya baktığınızda, okuduğu hâlde hiçbir iz bırakmayan insan olmanın nasıl ağır bir yoksulluk olduğunu anlayacaksınız.

Ve o gün, beğenmediğiniz şiirlerden değil,

değer vermeyi unutan kendinizden utanacaksınız.