Mazide Kalanlar 3

-Onu hiç unutmak istediğiniz oldu mu?

-Olmaz mı? "Zaten onu sevdiğimden haberi yok. Kendi kendime acı çekiyorum. Yemişim böyle aşkın ıstırabını." diye vaktiyle kendimle baş başa kalınca aldığım kesin kararlarım vardı benim. Önümde masa, cam ne varsa yumruğumu vurup kalkardım bu tür konuşmalardan. Sonra sıra, elim sarılı bir şekilde, bu kararımı artık benim platonik acılarımı dinlemekten usanmış arkadaşlarıma açıklamaya gelirdi. Bu haberi duyunca gerçekten sevineceklerini düşünür, onlara da iyilik yapacağımı hesap ederdim. 

-Vazgeçmekten sizi alıkoyan ne oldu peki?

-Ne zaman böyle bir karar alsam bir şekilde karşıma çıktı. Bazen çok görmek istediğimde, bütün çabalarıma rağmen göremediğim yüreğimin kapanmayan yarası, böyle durumlarda karşıma hep çıkardı. Aldığım kararı bir türlü uygulayamazdım bu yüzden. Çünkü konuşamazdım.

-Arkadaşlarınız onun kim olduğunu bilmiyorlar mıydı?

-Hayır. Arkadaşlarım onun kim olduğunu bilmiyorlardı. Sadece nutkum tutulduğu zamanlarda onun yakınlarımızdan geçtiğini anlarlardı.  

-Bilseler size yardımcı olurlar mıydı?

-Olurlardı. Hatta "Ya bu aşktan vazgeç ya da kim olduğunu bize söyle onu sana getirelim." dedikleri çok olmuştur. 

-Neden bunu istemediniz?

-Korkaklıktan. Çünkü ona vadedebileceğim bir gelecek yoktu. O yüzden karşısına çıkmaktansa acısını çekmeyi tercih ettim. Sonrasını biliyorsunuz zaten.