Herkesin Bir Elif'i Vardır 2

Ben, şiire Elif ile başladım. İlk defa, güzel bulduğum sözleri bir deftere onu düşünerek yazdım. Henüz 13-14 yaşlarındaydım. (Kurtlar Vadisi'ni de henüz izlememiştim.) İlk defa, arkadaşlarıma ondan bahsederken -o dönem liseli gençler arasında meşhur olan- "Benimki" ifadesini onun için kullandım. Yazı, uzun bir yolculuktur. Bu yolculukta bana hayali olarak refakat eden birçok kişi olduysa da bu yolculuğun temel taşlarını Elifle döşedik. (Tabii ki ben ona da sevdiğimi söyleyemedim. Ona söyleyebilseydim ondan sonraki herkese söyleyebilirdim belki.) O zamanlar tuşlu telefonlar vardı. Telefonumun şifresi ve Pin kodu 3543'tü. Yani Elif'ti. Sonra ben okulumu değiştirmek zorunda kaldım. O okulda, iyi bir isim bırakmamıştım. Elif'ten başka güzel diyebiliceğim hiçbir şeyi yoktu zaten benim için. Elif'in de benden haberi yoktu zaten. O yüzden kapısından geçmek değil, okulun bulunduğu semte bile uğramak istemedim. Elifle alakalı da aklımca en kolay olan yolu seçtim: Unutmak. Okuldan ayrıldıktan sonra aradan bir sene kadar zaman geçti. Kendisinden hiç haber almadım. Unutmak için iyi bir fırsattı belki. Tam da o sırada biriyle tanıştım. Tuşlu telefonlar hala modaydı (Sene 2010). Ellerim titreye titreye telefonumun şifresini 34545 yaptım.