75Yaşıma Mektup

Gençliğin İtirafı

​Zamanın durmaksızın akan o serin nehrine,

Bugünden, yani yolun henüz yarısının gölgesinden,

Sana yazıyorum ey ihtiyar, ey çizgilerin bilge sahibi...

Nasıl bir limana demirledi ömrün gemisi?

Hâlâ baki mi içindeki o çocuksu heves, o deli sızı?

​Şimdi aynaya baktığında gördüğün o derin izler,

Benim burada fütursuzca güldüğüm anların mirasıdır.

O yorgun gözler, o kır saçlar, o bükülen dizler,

Gençliğimin hoyratça harcadığı zamanın faturasıdır.

Söyle bana, değdi mi o büyük kavgalara?

Değdi mi gecelerce uykusuz kaldığım o boş rüyalara?

​Sırtında taşıdığın o yetmiş beş yıllık ağır yükle,

Bir kış akşamı, pencerenin önünde otururken usulca;

Beni hatırla; heyecanlı, aceleci ve koca bir yürekle...

Seni o ihtiyar koltuğunda yalnız bıraktığımca,

Affet beni, eğer çok hırpaladıysam geleceğini,

Çok harcadıysam kalbinin o en saf, en temiz cevherini.

​Anlat bana; aşklar hâlâ ilk günkü gibi sızlatıyor mu sol yanını?

Yoksa bir tebessümle mi anıyorsun o fırtınalı sevdaları?

Hâlâ koruyor musun o hiç boyun eğmeyen mağrur canını,

Yoksa teslim mi ettin zamana o eski iddiaları?

Umarım pişmanlıkların az, keşkelerin bir avuç kadardır,

Çünkü bilirsin, insana kalan sadece yaşadığı kadardır.

​Son Söz: Geleceğe Vasiyet

​Eğer hâlâ elin kalem tutuyor ve gözlerin görüyorsa,

Sıkıca sarıl hayata, yetmiş beşin o dingin vaktiyle.

Ben burada senin için çarpan bir yürekle bekliyorum,

Sen orada, bendeki bu gençliği özlemle yad et...

Görüşmek üzere ey ihtiyar,

Zamanın ötesindeki o en olgun, en yorgun yanım...

Kendine iyi bak, çünkü sen benim nihai durağımsın.