Aşkı Memnu

Aşk-ı Memnu

​Loş ışıklar altında, gizli bir koridor,

Yasak bir meyve gibi dalında duruyor zaman.

Bir yanda vaat edilmiş huzurlu bir liman,

Bir yanda dalgalarla boğuşan o mağrur gurur.

​Gözlerin değdiği yerde başlar fırtına,

Sözler susar, sadece kalpler konuşur.

Kader, ağlarını örerken usulca,

İki ruh, günahın koynunda buluşur.

​Bir kilit vurulmuş sanki maziye,

Anahtarı kayıp, kapılar hep duvar.

Bu bir oyun mu, yoksa mukadderat mı diye,

Sormaya korkar, ardına bakamayanlar.

​Fısıltılar yayılır taş duvarlar arasında,

Gölgenin gölgeye karıştığı o an.

Bir aşk ki, kendi yangınının ortasında,

Kül olmaya mahkûm, henüz doğduğu zaman.

​Ne gitmeye cesaret var, ne kalmaya derman,

Mühürlenmiş bir ömrün en acı sayfası bu.

Geriye sadece kırık bir ayna, bir de ferman:

"Ebediyen yasak, ebediyen Aşk-ı Memnu..."