Omurgamda ki Fırtına

Bir ömür, kapısı içeriden açılan bir ev değildir.

Bazı insanlar vardır, 

omurgalarında eski depremlerin tortusunu taşırlar.

Yürüdükleri her sokak,

çoktan batmış bir kıtanın kıyısına çıkar.

Alnına değen ilk rüzgârla başlamadı hikâyen.

Senden önce de dönüyordu göğsünde

adı unutulmuş bir değirmen.

Taşları kemik,

suyu zaman,

unuttuğu her şey küldü.

Bir ağacın kökleri nasıl ışığa değil de

karanlığın derinine doğru ilerlerse,

ruh da bazen geceyle akraba olur.

Çünkü gölgeler,

ışığın yetim bıraktığı çocuklardır.

Bazı sabahlar vardır, 

güneş doğar ama aydınlık gelmez.

Ufukta pas rengi bir sessizlik büyür.

Kuşlar gökyüzünü terk eder.

Saatler bile kendi gölgesinden ürker.

İşte o vakit,

Kalbinin kıyısında otur.

İçinde kabaran denizin hangi çağdan kaldığını dinle.

Belki diplerinde

çoktan sulara gömülmüş bir şehir vardır.

Sarayları yosun tutmuş.

Meydanlarında yalnızca balıkların dolaştığı.

Ve belki bütün yalnızlıkların,

oraya dönemeyen halkın hasretidir.

Omuzlarına çöken her ağırlığı yük sanma.

Bazı dağlar taşımak için değil,

ufku değiştirmek için vardır.

Bazı yaralar da kanamaz.

Sessizce kaderin yönünü değiştirir.

Bir gün zaman,

paslı bir anahtar gibi dönecek avuçlarında.

Hatıralar, uzun süre kapalı kalmış odaların kokusuyla

birer birer çıkacak karşına.

O zaman anlayacaksın. 

İnsan, içindeki boşluk kadar derindir.

Ve bazı uçurumlar,

düşmek için değil,

yankılanmak için yaratılmıştır.

Sonra bir akşam,

Bakır bulutların altında

içinde sakladığın o eski deniz yeniden kabaracak.

Dalgaları geleceğe değil,

unutulmuş kıyılara vuracak.

Ve enkazın altından gelen o sesi duyacaksın.

Taşların altında sıkışmış bir yıldız gibi.

Sönmemiş.

Beklemiş.

Çünkü karanlık,

ışığın düşmanı değildir.

Yalnızca onun uzun yoludur.

Ve insan,

Taşıdığı fırtınalarla değil,

Yıkılan göğünün altında bile

bir ufuk arayabildiği için insandır.