Çürüyen Vicdan

Bazen durup etrafıma bakıyorum da, içimden sadece derin bir "Yazık..." demek geçiyor. İnsanlarda gerçekten vicdan diye bir şey kalmamış; herkes kendi çıkarının, kendi küçük dünyasının peşine düşmüş. Bunun en acı kanıtını da her gün yaşantımızda, çarşıda pazarda görüyoruz. Memlekette durduk yere gıdanın, evlerin, tekstilin, kiraların fiyatlarını fahiş bir şekilde arttırıyorlar. Ortada hiçbir mantıklı sebep yokken, sırf daha fazla kazanma hırsıyla en temel ihtiyaçlarımıza göz dikiliyor. Eskiden birinin yükü ağır olsa diğeri omuz verirdi; şimdiyse yardımlaşmak bir kenara, düşene bir tekme de kendileri vuruyor. Gücü gücü yetene bir düzen kurulmuş, kimse kimsenin iyiliğini zerre kadar istemiyor.

İşin en acıtan tarafı ise bu düzensizliğin ortasında yapayalnız bırakılmamız. Ülkede sanki denetim mekanizması diye bir şey kalmamış, piyasa tamamen fırsatçıların insafına terk edilmiş durumda. Bir zayıfı korumak, hak gözetmek ya da sadece adil olmak sanki bu çağın en büyük "enayiliği" gibi pazarlanıyor. Gözümüzün önünde eriyip giden insanlığa, cebimizdeki son kuruşu kiraya mı yoksa yemeğe mi vereceğiz diye düşünmekten normal bir hayat yaşayamaz hale geldik. İyilik yapmak lüks, dürüst ve ahlaklı kalmak ise adeta bu sistemde bir ceza gibi hissettiriyor artık.

Bu vicdansızlığın artık kanıksanmış, normal bir şeymiş gibi yaşanması ise geleceğe dair tüm umutları kırıyor. Kimse aynaya bakıp "Ben ne yapıyorum, bu insanların hakkını nasıl öderim?" demiyor; herkes kendince haklı, herkes bir başkasını suçlama derdinde. Bir dürüstlüğün, hak yememenin değerini o kadar unuttuk ki, memleket gitgide daha soğuk ve yaşanmaz bir yere dönüşüyor. İnsanlığımızı üç kuruş fazla kazanmak uğruna bu kadar kolay nasıl feda ettik, kalplerimizi ne ara bu kadar taşlaştırdık, gerçekten aklım almıyor. Allah sonumuzu hayır etsin.