Leyla 2

Hazımsanamayacak şu yılların inadına içer aşk şarabını Leyla 

Günün geceye örtündüğü saatlerde kalbin kalemiyle yazar erkeğini 

Tüm kökleşen inançlarını yırtarak 

Göğün değişmeyen tazeliğini ikiye bölerek 

O bir ressamın çizdiği büyüleyici kaşlara sahip olmanın verdiği özgüvenle 

Gönül zekatını şu sözlerle serenatlaştırır 

Sen yalnız değilsin Mecnûn, senin bir Leylan var 

Uykusuzluğun yeminlerinden vurulurken yastığa mesken tutan uzun uzadıya saçları perdeyi aralar 

Açık pencereden sızan kıskanç rüzgârın esaretine düşer bedeni 

Nasıl da kısa etekleri, askılı beyaz bluzu 

Bacakları, teni

Yüce dağları titreten havası, suyu 

Aşk hürmetine der Leyla 

Sen benim için Mecnûn oldun 

Güzelliğim senindir 

Bir kadını sığdırabildiğin için 

Tanrı seni kutsasın 

Gözlerinin kıyısına vurulur Ay zikrederken adımı 

En sakınılmayacak yerimdir dudaklarına düşen müebbet parmaklarım 

Koy ver tamamını sevişmelerin, hadi 

Hadi, kuşların kanatları utansın