Aşk Denilince Rabia

Ucundan tutulamayan hayatın

Yırtılan bedenine üşürsün Rabia 

Sığ kalır en güvendiğin yanın bile 

Uçsuz karanlığa dalar gözlerin 

Dilin tüm bilindik lisânları bir kenara iter 

Sesinde buğulu bir enstrümanın en kalbi hicazı 

Sesinde onlarcası 

Yanaklarını kesen ayazın anlattığını 

Dört duvar arasında anlamak istersin 

Gözlerinde aşk vardı Rabia'nın demişlerdi 

Hiç hatırımdan düşmedi 

Yorganı vurup üstüme 

Bıçak yarası gibi 

İçini oyar insanın 

En dipte kalırcasına o yoksul sevgisizlik 

Dar gelir yolların en genişi bile 

Susar ellerin bir başka ele 

Kelimeler dumanlaşır 

Kelimeler, ağır yükünü kaldıramaz 

Evet 

Bütün yeryüzü harabelerinden düşüyorsa 

Değişemediğin koridorlarının 

Yabancı güftesine değiyor hayaletler 

Dağınık, siyahlı beyazlı tebessümler 

Açılabilse derinliğe rüzgârlar 

Diz boyu denizlerde bile 

Taşlar oturmaz hiç yerine 

Deniliyor ki 

Rabia'da aşk vardı 

Gözlerinde ışıldayan 

Ölüm yarası gibi 

Kalbini o kadim sessizlikte görmeli insan 

Faili meçhul yalnızlığın olduğunda 

O perdenin ardında 

Evinin bir yerinde, kıvrılarak 

Tutuştururken O'ndaki seni 

Şahitti âlemler 

Koca bir dağı devirir gibi 

Sadece sevmek geliyordu içinden Râbbini