Dünya Yalan Leyla

Sanki ruhunda, yaratılışında kaymalar olmuyormuş gibi 

İstifini bozmadan geçip giderken zaman 

Kalbimizin aynaları kırılıyor bin parçaya 

Bir şeyler temenni taşınıyor içimizden 

Baktığımızda, bu yüzden inciniyor herkes 

Dağılıyor dört bir yana tanımlayamadığımız benliğimiz 

Uzaklardan geçiyor hatırımızdaki gözlerimiz 

Rüzgârı kesiliyor hak ömürlerin 

Garipleşiyor havası, suyu tabiatın, mevsimlerin 

Dürüstlüğünü, samimiyetini kaybediyor yeryüzündekiler 

Yalan diyorlar şu dünyaya bu yüzden 

Oturdukları evlerinin bir köşesinden 

Hâlden çıkılırken 

Bütün akıldaki soru işaretleri artıyor hâliyle 

Çünkü muhabbettir hâl 

İki çift kelâmsız bir sabaha, Güneş utana sıkıla doğar 

Çiçek hiç mutlu açar mı o şehirde 

Yollar, kaldırımlar, bayırlar pozitif enerji verir mi hiç 

Merhabadan yoksun, yoksul bir yerde 

Tıka basa doldu ağızlar 

Sığmıyor bavullara artık bu boşluk 

Alıp başımızı başka diyârlara salınabilmek için 

Bin bir hevesle

Oldurabilmek kendimizi 

Tutup ışığımızı 

Sığınabilmek için uzaklardaki mutluluklara 

Gülümseyebilmek adına

O uzak yerlere 

Bambaşka yerlere 

Ama burası değil 

Burası değil

Dünya değil 

Dünya yalan Leyla