Dört Rüzgâr

Kırk çeri birikir ufukta,

Gece susar, dört rüzgâr tarih söyler.

Takvimler eski bir yara gibi,

Her sabah yeniden kanar.

Esaretin küf kokan sayfalarında

Adımızı aradık, bulduğumuz sabırdı.

Kendimize yabancı düştüğümüz yerde

Sükûtu yoldaş eyledik.

Sanmayın ki söndü bu ateş...

Toprak bilir, vakti gelince kor yeniden parlar.

Bir damla yağmur düşer bozkıra,

Küller yeniden can bulur.

Şehir demirden bir kafes şimdi,

Pencerelerinde duman büyür.

Her adım başka bir imtihan,

Her nefes başka bir ömür.

Sanmayın öldü o cesaret...

Toprak yiğidin izini örtemez.

Kırk gün kırda yürüyen,

Bir gün mutlaka kurda rastlar.

Rüzgâr o kadim adı unuttu sanmayın.

Yağmur alnımıza aynı yazgıyı düşürür.

Umut taş kesilmez;

Taş bile umutla yarılır.

Küllerimizden yollar doğar,

Yollar yurdumuza varır.

Bir gün kırk cesaret yeniden doğacak;

Belki bize, belki bizden sonrakilere.

Ama biz bugün de yürürüz,

Kader önümüzde eğilen dek.

Yeni bir yol başlıyor şimdi.

Geçmiş, küllerinden yeniden doğruluyor.

Biz kimseyi beklemiyoruz artık...

Sıfırdan yazıyoruz destanı.

Dört rüzgâr bilir adımızı...

Toprak unutmaz izimizi...