Kahkahanın Ardındaki Ses

Kahkahanın Ardındaki Ses

4 Temmuz 2026

Şairler Derneği'nden de Türk Halk Müziği Korosu'ndan da unutamadığım insanlardan biriydi Şefika abla. Onu kimi zaman konser sahnesinde, kimi zaman dernek binasında, kimi zaman Halk Kütüphanesi'nin kürsüsünde, kimi zaman da bir yürüyüşün en ön safında görmek mümkündü. Nereye gitse sesi de kahkahası da ondan önce varırdı.

Sesi kendine hastı. Bazen çatlak, bazen birden tizleşen, bazen de kısılıp derinleşen bir sesti. İlk zamanlar bunun yaradılışından geldiğini sanırdım. Sonraları nice eylemde biber gazına maruz kaldığını öğrenince, o sesin yalnızca bir ses olmadığını anladım. İçinde sloganların, türkülerin, itirazların ve inadına yaşama sevincinin tortusu vardı.

Neşesi bulaşıcıydı. Kahkahası, bulunduğu ortamın duvarlarına çarpıp geri dönerdi. İnsan onun yanındayken ister istemez gülümserdi.

Sakarya'dan ayrıldıktan sonra, bir gün SAYŞAD'ın sosyal medya sayfasında karşıma düğün daveti çıktı. Yine kendine has bir sürpriz yapmıştı. Eşiyle yıllar sonra ikinci kez nikâh masasına oturuyordu. Kimileri için sıra dışı görünen bu karar, ona çok yakışıyordu. Hayata yeniden "evet" diyebilen, sevgiyi yeniden büyütebilen bir kadındı.

Bugün geriye dönüp baktığımda, hafızamda önce sesi değil, kahkahası duyuluyor. Ardından da o kahkahanın içine karışan türküler...

H. Çiğdem Deniz