Biz Ne Zaman Böyle Olduk

Savaşlar bitmiyor, çocuklar ölmeye devam ediyor,

Kimse sormuyor, kimse bakmıyor.

Ellerimiz titrek, gözlerimiz yerde,

İran, Filistin, Doğu Türkistan yanarken – biz neredeydik?

Sırtımızı döndük,

Sırtımızı döndük.

Türk, Arap, Kürt, Acem diye kavga ettik,

Hani insanlık nerede?

Evet, hepimiz utanmalıyız.

Sırtımızı döndük,

Aslımızı unuttuk.

Biz ne zaman böyle olduk?

İnsanı Müslüman, Hristiyan, dinsiz diye ayırdık

Bebeklerin dini, ırkı, dili mi olur; hiç düşünmedik.

Ağlayan anaların gözyaşının aynı dili konuştuğunu unuttuk.

Uzaktan izledik olanları.

Hepimiz, hepimiz, hepimiz utanmalıyız.

Ölümün çığlıkları artık normalleşti,

Haberler gelip geçiyor, herkes alıştı.

Kanla sulanmış topraklar, dikenli göç yolları,

Vicdanlarımız uyuyor – kimse sormuyor: Biz ne zaman böyle olduk?

Rüzgârda sallanan yalnız bir salıncak,

Binlerce çocuk kahkahası sustu.

Anneler kan ağlıyor, gören yok.

Babalar toprağa düşüyor, dağlar bile yas tutuyor.

Ve biz... sadece izliyoruz.

Sırtımızı döndük,

Sırtımızı döndük.

Evet, hepimiz utanmalıyız.

Sırtımızı döndük,

Sırtımızı döndük.

Sessizce izledik olanları.

Hepimiz, hepimiz, hepimiz utanmalıyız.

Ya dün kimdik?

Peki bugün ne yaptık?

Sustuk mu? Konuştuk mu? Yardım ettik mi?

Yoksa sadece "Bu bizim sorunumuz değil." deyip unutup gittik mi?