Yokluğunun İkinci Katı

başka bir çatının altında büyüyor şimdi sessizliğim

aynı yağmur değil bu

aynı gökyüzü de değil belki

benim annem iki defa öldü

ama ıslanma biçimim tanıdık

annem gittiği yerden bakıyor olabilir

çünkü bazı bakışlar mezar bilmez

nereden düşsem oraya gelebilir

başka bir çatı

yokluğunun ikinci katı

merdivenleri daha dik

duaları daha yorgun

ben yine çocuk kalıyorum

ellerim cebimde büyümeyi unutmuş

her şeyin adını yanlış çağıran bir ağız

nerede bir nergis görsem

içimdeki konağın pencereleri aralanır

rüzgar içeri girer

mevsimlerden güz

annemin sesi değil ama

aynamda kaybolmuş

ona benzeyen bir yüz

başka bir çatı

nergis konağının ikinci katı

ve ben hala aynı eksik yerimde

bir çiçeğin gölgesini her sabah uyandırmaya çalışıyorum