Sevgilim

ben şimdi hangi dağın gölgesinden çağırılsam

orası biraz daha karanlık

hangi sokağa dönsem

içimden sürgün edilmiş bir çocuk bakıyor

bir ateş yakılmış içimde

ne ısıtıyor beni

ne de sönüyor

sadece adını biliyor

ali de şiir yazıyormuş sevgilim

ali de bizim gibi

bir ekmek kırıntısını

yüreğinin ortasına koyup

susuyormuş uzun uzun

ben susuyorum

susmak

kurşun gibi ağır

demir gibi soğuk

memleket gibi yarım

şifa diyorum kendime

ama şifa değil

bir dağın içinden geçiyorum

her taşına ince bir çizgi çekilmiş

ben bir derde düştüm sevgilim

dert beni taşımadı

ben derdi taşıdım

dönemedim

dönmek

bir konağın ikinci katında kalmış çocuk sesi

ben o sesi kaybettim

her sabah

dilimin altına bir taş koyuyorum

konuşmayayım diye

ama taşlar da konuşuyor artık

nergisleri hatırlıyorum sevgilim

açan nergisleri

yalnızlıktan açtığını sanan

ama yalnızlığa doğru açan nergisleri

bir nergis var içimde

her gece açıyor

her sabah yine soluyor

ben de onunla soluyorum

içimde çok şey olmuş sevgilim

sen hariç

sen hep aynı yerde

bir yara gibi açık

biri bana sordu

“neden böyle yorgunsun”

dedim

insan bazen kendini taşıyamaz

dağlar bile yorulur

ben yoruldum

beni çağır artık sevgilim

çünkü ben çağırmadığın her anda

biraz daha ölüyorum

yüzükoyun

bir orman var içimde

yakılmış ama hala yeşil

bir nehir var

kurumuş ama hala yeşil

ben o nehirde

ters akıyorum

bir memleketin en eski türküsü

"boyu uzun beli ince"

ben o türküyü unuttum

ama içim hala söylüyor

sevgilim

sen bir dağsın

ben o dağın yamacında

yarım kalmış bir taşım

ne yuvarlanabiliyorum

ne kalabiliyorum

sadece bekliyorum

bir gün

ya dünya beni unutur

ya ben dünyayı

ama ikisi de olmuyor

çünkü insan

unutmayı bile beceremiyor bazen

sevgilim

ben şimdi

bir zindanın kapısında değilim

zindan senin içinde

kapıyı ben kilitledim

anahtarını da kaybettim

ve şimdi

her gece

senin içinde yargılanıyorum

hüküm belli değil

ama acı kesin

sevgilim

sen benim ülkemsin

haritası olmayan

sınırı çizilmeyen

ve her seferinde

sınırda vuruldum

şimdi kanım

harf harf seni akıyor yere

ve ben

o harflerden

seni yeniden yazıyorum

ali şiir yazıyormuş sevgilim

ali de bizim gibi

bir duvarın sıvasını yoklayıp

içindeki çatlağa ad koyuyormuş

ben her gece aynı yere düşüyorum

aynı düşten uyanıp

aynı yokluğa tekrar teslim oluyorum

sanki kader bile yorulmuş beni tekrar etmeye

bir pencere pervazında

bir çay bardağının içinde

bir dağ yamacında

küçük bir fırtına saklıyorum

içsem dinmeyecek

dökseler taşacak

sevgilim

sen gittin ya

şehir biraz eksik sayılıyor artık

sokaklar kendini yarım yamalak anlatıyor

kediler bile daha sessiz

ali şiir yazıyorsa eğer

mutlaka bir kelimenin omzuna

keder bindiriyordur

çünkü biz başka türlü öğrenmedik yaşamayı

annem olsaydı derdi ki

“evlat, insan en çok

beklerken büyür”

ben büyüdüm sevgilim

ama içimdeki çocuk hala

kapının arkasında saklanıyor

bir tren geçiyor

düdüğü yarım

istasyonu olmayan bir yolculuk bu

ne varış var ne dönüş

bir köpek havlıyor

bir incir düşüyor yere

bir kuş ölüyor

sen yokken

her şey biraz daha Allah’a yakın

biraz daha insana uzak

ali şiir yazıyorsa

bize de düşen

aynı suskunluğu bölüşmek olurdu

aynı ekmeği kırar gibi

ve ben

her gece

aynı cümleyi içime gömüyorum

biz

biz

biz