Sahi Özgürlük Neydi

Sahi, neydi özgürlük?

Kuşların gökyüzünde hesapsızca kanat çırpması mı,

yoksa dört duvar arasında, küçücük bir delikten sığdırdığı gökyüzüyle yetinen benim o devasa yalnızlığım mı?

Üzerime sinen bu yılların kokusu,

o gökyüzü kadar berrak değildi elbet.

Ama bu zifiri karanlıkta,

hiç dokunulmamış, yaşanmamış hayallerim gizliydi.

Ben o hayallerin koynunda özgürdüm belki de,

ya da sadece bir teselliydi bu benim için.

Odanın her köşesine bir not bıraktım umuttan;

her köşesinde hayallerimin tırnak izleri var.

Biliyorum, bir gün kapı aralandığında,

ben de o kuşlar gibi,

kendi gökyüzüme kanat çırpıp gideceğim.

Benim özgürlüğüm o kapının açılmasına bakıyordu;

doya doya seyredecektim maviyi,

rengarenk çiçekleri koklayıp, yemyeşil çimlere uzanacaktım.

Kuşlarla aynı havayı soluyup,

aynı göğün altında, aynı özgürlüğü tadacaktık...

O kapı açıldı bir gün, evet.

Ben ilk adımımda toprağa basıp göğe bakarken,

gökyüzündeki o kuş,

kanatları yorulup avlunun ortasına düşüverdi.

Meğer ne gökyüzü o kadar uçsuz bucaksızmış dışarıda,

ne de kanat çırpmak özgürlükmüş...

İkimiz de hiç hayal edemediğimiz o kör kuyuda,

aynı anda yitirdik gökyüzünü.

Meğer duvarlar arasında kurulan hayaller, dışarıdaki gerçeğin ağırlığına dayanamayacak kadar kırılganmış; 

o düştü, ben uyandım.

Silezya