Islak Kaldırımlar Senfonisi

Bir kar tanesi konsun dudağına,

Erisin o eski, o dumanlı kasım gecelerinden kalma.

Sen gözlerini kapatırsın, ben bilirim;

Şapkama yağmur dolar, cebimde ıslak bir tütün.

Trenler kalkar Sirkeci’den, kapkaranlık;

Biz kalırız bu koca şehrin ortasında

Öylece, yapayalnız ve upuzun.

Sonra bir ıslık tuttururuz o eski şarkılardan;

Hırçın, fiyakalı, biraz da intihara meyilli.

neon ışıkları vurur ıslak kaldırımlara,

Gözlerin gelir oturur başköşeye;

Bir jilet kesiği gibi sızlar içimdeki o çocuk.

"ulan" dersin, "ulan bu ne bitmez bir kış...

Bu ne fena bir gitmek, ne pis bir kalmaktır böyle!"

Sokak lambaları bir bir söner de

Bizim içimizdeki o yangın bir türlü sönmez.

Bir vapur çığlığı böler uykusunu martıların,

Sen dudaklarındaki o soğuk sızıyı silersin,

Ben parmaklarımla tütünümü sararım yeniden.

Her şey biter, herkes gider de

Bir bu sokaklar şahittir bizim yorgunluğumuza.

Şimdi gitmek zamanıdır, gözleri sürmeli yalnızlığım;

Arkana bakmadan, o kar tanesini de alıp koynuna...

Ben yine o kör dövüşün ortasında kalırım;

Ceketimin yakası kalkık, ellerim ceplerimde.

Bir kar tanesi erir dudağında,

Ve bir şehir, bir adam, bir kadın

Böylece yitip gider bu koskoca romanda.