Islak Bahar Hikâyesi

Yağmurun ıslattığı bir gün işte,

Şeker miyiz eriyelim.

Altı üstü ıslanırız,

Gökyüzü yere düşer de altında kalırız belki,

Ama kime ne, biz ikimiziz ya şurada.

Sırılsıklam bir ceket nasıl taşınırsa öyle,

Taşıyorum seni içimde, hiç yüksünmeden.

Damladıkça saçlarından o soğuk nisan,

Isınıyor içimdeki o en kuytu, en çıkmaz sokak.

Bir çocuk çiziyor sanki camların buğusuna,

Önce senin adını, sonra eksik bir resmi.

Islanmak dediğin nedir ki sevgili,

Yıkanıp arınmaktır dünyalık kirlerden.

Gözlerin ne zaman baksa bu ıslak kente,

Topyekûn bir bahar ayaklanıyor çamurların içinden.

Adımlarımız birbirine karışıyor kaldırımda,

Sanki yüz yıldır bu yağmuru bekliyormuşuz gibi.

Bırak aksın su, paçalarımızdan, düşlerimizden,

Eriyeceksek de aşkın sıcağında eriyelim.

Altı üstü ıslanırız dedik ya işte,

Sen elimden tut yeter ki, ben fırtınaya da razıyım.