Leyla Ve İhtilal

Günün ilk ışığı teninde gezinirken,

Ne de güzel göründüğünü,

İçimi nasıl ısıttığını söylemiş miydim?

Sen ki sabaha en çok yakışan acımsı tat,

Uykunun o mahmur, o ürkek kıvrımında

Bir boyun büküşün var ki Leyla,

Tüm şehirlerin ışıklarını söndürür tek başına.

Adının harflerine sığınırım geceleri,

L’sinde takılı kalır aklımın en fukara tarafı.

Yüzünde hüznün o alafranga meali,

Ceketinin cebinde unutulmuş iki eski bilet gibiyiz;

Biri çoktan yakılmış, biri hiç kullanılmamış.

Ama dudaklarının o gizli panayırında Leyla,

Yeniden başlar dünyanın en taze ihtilali.

Biz seninle aynı cümlenin ayrık otlarıyız,

Yan yana ama kendi yalnızlığımızda sarhoş.

Bir gülüşün geçer sokaktan, aklım karışır;

Kuşlar usulca dökülür gökyüzünün cebinden.

Bakma öyle uzaklara,

Kirpiklerin dahi mülkiyetimdir; seni sevmek,

Biraz da dünyayı bağışlamaktır Leyla,

Ve ben seni kaybettikçe,

En büyük zaferimi kazanırım.