Ayakta Kalmak

Giydim üzerime metanetimi,

Takındım en katı adımlarımı.

Ağırlaşan saatlerin yüküyle

Arşınlıyorum kasvetli kaldırımları.

Gülümsemek lüks bir ülfet,

Hayat, tehir edilmiş hülyalar toplamı.

Ekmekle kederin kesiştiği

O keskin çizginin ortasındayım.

Rüzgâr hep karşıdan esiyor bugün,

Yorulmuş bir mukavemetin sınırındayım.

Yine de susmak yakışmaz dile,

Ayakta kalmanın kavgasındayım.

Gece çökse de sokaklara,

Bir kıvılcım taşır göğsünde her can.

Ezilmek, bitmeyen bu hengâme

Teslim alamaz ümidi hiçbir zaman.

Çünkü biliriz, bu sertleşen toprak

Bürünecektir zümrüte, bahar erdiği an.