İki Satır Özür

Aynaya bakıp sustuğum günlerden yazıyorum bu satırları,

Kendi omzunu okşamayı unutan o çocuk, hala orada mı?

Kaç yalanla tebessüm giydirdin bugün yorgun yüzüne?

Kalabalıklar arasında kaybolurken kendini aradın mı?

Söyle bana, bu kadar yükü taşımak zorunda mıydın gerçekten?

Her sabah yeniden kurulan bir tiyatro gibiydi ömrün,

Başkaları alkışlasın diye kendi sahneni ateşe verdin.

Verdiğin sözleri tuttun da bir tek kendine geç kaldın,

İçindeki o kırgın sesi ne zaman dinlemeyi deneyeceksin?

Gözlerini kaçırma benden, yine kime yenildin bugün?

Birkaç bozuk para gibi harcadın en güzel çağlarını,

Aklı başında bir adam rolleri oynadın da ne geçti eline?

Azizce bir tebessüm bıraktın masada, içi keder dolu,

Kendi fıkrana bile gülemez oldun artık, farkında mısın?

Ne zaman vazgeçeceksin dünyayı kurtarma sevdandan?

Bak, mevsimler geçip gidiyor pencerenin önünden sessizce,

Sen hala eski mektupların sararmış köşelerinde sıkışmışsın.

Affetmeyi öğrendin herkesi, bir tek kendini bağışlamadın,

Hatalarından bir kale kurdun da içine kilitledin ruhunu,

Oysa bir nefeslik canı vardı o çok büyüttüğün dertlerin.

Şimdi kapat bu kapağı ve bir çay demle kendine içtenlikle,

Hiç kimse anlamasa da olur, ben buradayım, biliyorsun.

Aynadaki adama düşman olma artık, tut elinden nazikçe,

Hayat dediğin üç günlük komedya, o kadar da ciddiye alma,

Hadi gülümse biraz, bu mektup senin son sığınağın olsun.