Kırık Pusulada Güneş

Niye adın Yılmaz senin,

Kaderin ilk virajında diz çökerken?

Kâğıttan bir zırh giydirmişler ruhuna,

Işıkları sökmüşler tam sahneye çıkarken.

Niye adın Yılmaz senin,

Rüzgâr bile üstüne üflerken hışımla?

Bir zar atarsın, masadan düşer hep,

Kendi külünü süpürürsün her sabah aşkla.

Niye adın Yılmaz senin,

Talihin ceplerinde kırık bir pusula?

Bütün trenler tam sen gelirken kalkar,

Görkemli heveslerin takılır bir hurdaya.

Niye adın Yılmaz senin,

Kırılmak böyleyken bünyenin en tatlı huyu?

Küçük bir teselli ararsın avucunda,

Lakin uzandığın her kuyu, kuraklık kuyusu.

Oysa adın Yılmaz senin,

Elbet bir gün döner bu talih tersine.

Yıkarsın üstüne yıkılan şu karanlığı,

Güneşi bağlarsın kırık pusulanın ibresine.